Home  Home
 Göreme  Göreme 

 Nieuws  Nieuws
 <font color=C00000>Blogs</font>  Blogs
 Reviews  Reviews
 Fotoalbum  Fotoalbum
 Links  Links
 Contact  Contact
Het weer in Nevsehir
Click for Nevsehir, Turkije Forecast



Nieuwsbrief

Nevsehir.nl - Engels Nevsehir.nl - Turks Nevsehir.nl - Duits  home | sitemap | contact   
Blogs (9)
SEP
17
Episode 5 : Kapadokya verkennen met de lokalen
 Geen reacties, 5.065 keer gelezen

7 jaar in Turkije door Ronald de Bakker – Episode 5  : Kapadokya verkennen met de lokalen.

 

Wat er aan vooraf ging :

 

5.1 –  Heimwee naar Turkije

 

De koude, natte winter liep bijna ten einde en ik kon aan niets anders denken dan weer naar Turkije te reizen. Dat heerlijke weer, vriendelijke mensen en heerlijk eten miste ik heel erg.

 

Met een vriend die ik nog kende van de lagere school genaamd Carlos waren we naar België geweest en we stopten bij een restaurantje in de buurt van Kemzeke, RIVIERA stond er op de gevel en het was nog open. Toen we binnenkwamen bleek dat de eigenaar Turks was, hij stelde zich voor als Erden, hij kwam uit een dorpje bij Kayseri ( Kapadokya ) en al snel raakten we aan de praat over Turkije.

 

5.2 – Erden uit Kapadokya

 

Onder het genot van de door Erden bereide maaltijd kregen we Turkse thee aangeboden en we maakten nader kennis. De hele avond en een deel van de nacht hebben we Turkse thee en Raki gedronken en toen we voor naar huis reden wisselden we telefoonnummers uit en ik had er weer een vriend bij, en we waren voor mijn gevoel onverwacht een beetje in Turkije geweest.

 

We hadden die avond afgesproken dat Erden maar eens bij mij thuis op de thee zou komen.

Erden had ook plannen om in Turkije iets op te starten, namelijk de verkoop van huizen en productie van ijzerwaren in Turkije.

 

Erden was al lang niet meer in Turkije geweest, maar wilde op korte termijn naar Istanbul naar een fabriek van ijzerwaren om afspraken te maken. Hij vroeg of ik mee wilde gaan met hem op zijn kosten, maar het was wel maandag heen en dinsdag terug. Nou dat moest hij geen 2 keer vragen natuurlijk. Ik moest dan wel de tickets boeken, want hij had geen werkende computer. Dat was snel geregeld, ik keek voor goedkope tickets op het internet en het werd Corendon.

 

Op 11 april werden we door vrienden van Erden naar Eindhoven airport gebracht.

Het vliegtuig kwam wat later binnen dan gepland, maar dat was niet erg want zo kon ik nog mooi een paar foto’s nemen van het vliegtuig alvorens er zelf in te stappen.



 

5.3 Istanbul

 

We werden van Ataturk Airport afgehaald door de chauffeur van de fabriekseigenaar, en ik zag voor het eerst Istanbul. Hoge wolkenkrabbers, moderne gebouwen en jongens wat een verkeer. In een wijk van Istanbul aangekomen, kijk ik nog een beetje vreemd want dit lijkt niet op een fabriek. Het is een appartementenblok met daaronder op het eerste zicht een parkeergarage. We worden meegenomen naar de andere kant van het gebouw waar de ingang bleek te zijn. Door de showroom waar allerhande artikelen van douchekop tot emmers tentoongesteld staan gaan we de trap op naar het kantoor van de directeur.

 

Het op het eerste zicht schamele gebouw heeft een verassing voor ons in petto.

Het interieur van de kantoren is supermodern en luxe, en de directeur begroet ons hartelijk.

Uiteraard krijgen we thee aangeboden, en de onderhandelingen konden hun aanvang nemen.

 

Na het gesprek met de directeur worden we rondgeleid door de fabriek.

Het kantoor hadden we gezien, daaronder was het magazijn en winkel.

Het eigenlijke productieproces vond plaats in de ruimte in de kelder, die ik voor parkeergarage had aangezien. Enkele mannen bedienden de machines en overal lagen stapels met afgewerkte producten. Het viel me op dat het verder heel schoon was, er liep een jongen die niets anders deed dan rommel opruimen. We kregen uitleg over de machines en het productieproces, maar met de mededeling dat we dit geheim moesten houden. Dus ik doe dat ook, afspraak is afspraak.



 

5.4 Specialiteitenrestaurant

 

Ondertussen was het al rond 6 uur ’s avonds en er werd ons gevraagd of we iets wilden eten.

Na de reis hadden we natuurlijk honger, en we werden meegenomen naar een bijzonder specialiteitenrestaurant dat uitkeek op een knooppunt van snelwegen. Gezamenlijk met de directeur en nog enkele zakenrelaties schoven we aan tafel.

 

Er werden flessen Raki op de tafel gezet, en de bekende Turkse meze vergezelden deze heerlijke anijsdrank.  De namen van de hoofdgerechten die we daar voorgeschoteld kregen ben ik vergeten maar het was overheerlijk!

 

We kregen nog thee of koffie naar keuze van het huis, en toen was het alweer tijd om naar ons hotel te gaan want de volgende dag moesten we al om 6.55u s’morgens op vliegveld Ataturk zijn volgens onze tickets. Fly Air zou ons terugvliegen naar Eindhoven.

 

5.5 Vliegtuig kwijt

 

Vroeg was het, heel vroeg toen we opstonden om onze vlucht te halen.

De chauffeur van de fabriekseigenaar kwam ons ophalen, en op Ataturk kregen we al snel door dat onze vlucht niet op de borden stond.

 

De info balie was nog niet open, dus Erden sprak een politieman aan die daar liep.

Hij had gezegd dat er soms weleens vluchten wijzigen de dag voor vertrek, en wij waren natuurlijk onderweg geweest omdat de reis maar 1 dag duurde. Men had ons niet kunnen bereiken want in het vliegtuig mag je geen mobiele telefoon gebruiken.

 

Toen de info balie open ging kregen we te horen dat onze vlucht was verplaatst naar ’s middags half 2 maar wel op het andere vliegveld Sabiha Gokcen dat net die dag opende.

Erden sprak een buschauffeur aan om te vragen hoe we daar best naartoe konden, en dat was de bekende dolmus. We moesten wel een paar keer overstappen, maar we hadden nog ruim de tijd om de 70 kilometer te overbruggen naar het andere vliegveld.

 

Na een uurtje of 2 kwamen we ruim op tijd op Sabiha Gokcen aan, en het bleek dat we niet met Fly Air zouden gaan, maar met de allereerste vlucht van Corendon Airlines. Het vliegveld opende die dag en er waren maar 2 vluchten die dag, dus het was er heerlijk rustig.

 

Goed dat het rustig was, want de computersystemen van de luchthaven waren uitgevallen en alles moest met de hand gebeuren. Passagierslijsten controleren, bagagelabels schrijven en boarding passen invullen.

 

Maar alles ging verder goed en het vliegtuig was redelijk op tijd.

Bij het instappen viel het me op dat er zoveel fotografen naast de startbaan stonden.

Dit was natuurlijk omdat dit de eerste vlucht was van Corendon Airlines dacht ik nog.

Later heb ik de foto bemachtigd van de 737 tijdens take-off, wetende dat ik er op dat moment in zat net boven de vleugel bij de nooduitgang.

 

Goede vlucht en zachte landing gemaakt, en Erden’s vrienden stonden ons al op te wachten op Eindhoven Airport. Na een gezellige rit naar Erden’s restaurant hebben we daar nog heerlijk gegeten alvorens weer huiswaarts te rijden met mijn auto die ik daar had laten staan.

 

De weken na onze korte reis kwam ik nog vaak bij Erden, het was maar een half uurtje met de auto dus dat was goed te doen. We wisselden vaak ideeën uit en Erden wilde hoofdmassage apparaten gaan laten fabriceren in Turkije.


 

 

5.6 – Kapadokya verkennen met Erden

 

Om onze plannen verder te onderzoeken ging ik weer naar Kapadokya, waar familie van Erden woonde. Ik zou in mei 2004 gaan, en Erden zou ik treffen op Kayseri Airport een week na mijn vertrek.

 

Het aantal directe vluchten op Kayseri was in 2004 nog niet zo groot, dus ik vloog op Antalya en had via Mustafa K. geregeld dat ik weer een paar dagen in het Neptun Hotel zou slapen. Plan was dat ik na een paar dagen rust zou doorreizen met de bus naar Kapadokya, een reisje van een kleine 600 kilometer dus een uurtje of 8 in de bus. Dit was aanzienlijk goedkoper dan via Istanbul naar Kayseri vliegen en ik kende Turkije al zo goed dat ik  de busreis wel aandurfde. In Urgup kende ik al wat mensen, dus ik zou wel iemand vinden die met mij Erden zou willen ophalen van het vliegveld in Kayseri.

 

Om de fondsen voor de reis bij elkaar te krijgen besloten Erden en ik om samen een Turkse avond te organiseren in zijn restaurant in Kemzeke. Erden zou voor alles zorgen qua eten, drinken en live muziek, ja zelfs een buikdanseres en ik zou op de computer de affiches en advertenties maken. Deze avond was goed geslaagd, en na afloop onder het genot van een glas Turkse raki bespraken we de aanstaande reis verder.

 

Op 11 mei 2005 was het dan zover, mijn vertrek naar Turkije voor 2 weken.

Via e-mail en sms had ik alles geregeld en de tickets zaten in mijn binnenzak.



 

5.7 - In een 35-jaar oude Opel Kadett naar Eindhoven Airport

 

Carlos zou me naar het vliegveld brengen in zijn 35 jaar oude Opel Kadett.

De auto rammelde en kraakte verschrikkelijk, en onderweg kwam er rook van onder de motorkap maar we zijn er na een paar keer water bijvullen in de radiator toch gekomen.

Ik voelde me al een beetje in Turkije toen ik in die oude auto zat en ik had er alle vertrouwen in dat het oude beestje ons wel zou brengen waar we zijn moesten.

 

Gelukkig waren we goed op tijd, want het vliegtuig had vertraging. De Marechaussee sond een beetje raar te kijken toen we aankwamen met het oude barrel maar ze lieten ons toch met rust. Na het inchecken was er ruim de tijd om nog even iets te eten en op het panorama terras te kijken naar de vliegtuigen. Na een half uurtje zag ik een vliegtuig aankomen, dat moest mijn vlucht wel zijn want er waren geen andere vluchten op dat moment dacht ik nog.

En ja hoor, daar kwam de Boeing 757 van DutchBird aangetaxied dus op het gemakje naar de gate om te boarden.

 

De vlucht verliep goed, weinig turbulentie en rustige start en landing. Op de luchthaven in Antalya stond de eigenaar van het Neptun Hotel, Refik,  me op te wachten, en we reden in het donker naar Side. Onderweg gezellig zitten kletsen in het Engels en we waren zo in Side, waar Mustafa mij hartelijk verwelkomde om een uur of 1 ’s nachts. Hij bracht persoonlijk mijn bagage naar de kamer en gaf me de sleutel. Na een heerlijke nachtrust na de lange dag stond ik op om naar buiten te kijken, Mustafa had me een kamer gegeven met prachtig zeezicht dus dat was prettig wakker worden. Alleen was er geen warm water om te douchen want de zon had nog niet lang genoeg op de zonneboilers geschenen, dus dan maar een ontbijtje en even de zee in.

 

5.8 -Ali teruggevonden

 

Rond een uur of 11 de douche nog maar eens geprobeerd, en ja hoor warm water.

Ik besloot maar eens om naar het straatje te gaan waar we Ali voor het eerst hadden ontmoet, maar zover kwam ik niet want een 50-tal meters voor het straatje zag ik een wel heel bekend figuur staan, dat leek Ali wel. Toen ik dichterbij kwam zag ik dat het inderdaad Ali was, en vanaf een paar meter afstand riep ik “Hey Ali, alles goed ?”. Hij draaide zich om en blij verrast kwam hij naar me toe en omhelsde mij.

 

Bleek dat hij een oom had die een filiaal van een excursiebureau uit Urgup had geopend en daar werkte hij nu voor. De oom werd voorgesteld als Metin, en hij sprak goed Engels en Duits. We praatten uren aan een stuk, en het werd tijd om iets te eten. Natuurlijk moest ik mee eten met hen want ik werd al snel Broeder genoemd door Ali en de buren van het kantoortje van Metin. Als je zo vaak op korte tijd naar Turkije kwam moest je wel van het land en de mensen houden, zo werd me verteld.

 

5.9 - Samen Delen

 

De ene buur had tomaten, de ander eieren, Metin had pepers Ibrahim van de auto verhuur thee, en Ali haalde verse uien uit de tuin van de buren 2 panden verder, er moest alleen nog brood komen. Ik zei dat ik dat wel even zou halen bij het kleine winkeltje 4 panden terug en de mensen daar in dat winkeltje waren heel vriendelijk en gaven zelfs nog een paar tomaten mee zonder dat ik die moest betalen. Ik voelde me helemaal thuis ook al kende ik de meeste mensen nog maar een paar uur en kon ik met sommigen niet echt goed communiceren zoals met de zoon van Ibrahim die alleen Turks en een paar woorden Engels sprak maar dat maakte niet uit de sfeer onderling was echt geweldig en ik had het prima naar mijn zin ook al was ik een kleine 400 kilometer van huis. Zelfs de dienstdoende politie agent kwam een praatje maken en thee drinken bij ons en met behulp van Ali als tolk kon ik ook met hem praten.

Deze agent vertelde dat hij zeer weinig verdient, te weinig om zijn gezin te onderhouden maar dat hij toch moest werken 12 tot 16 uur per dag want anders hadden ze helemaal niets.

Zijn vrouw moest tussendoor nog bij een boer gaan werken op het land en zo konden ze het net redden. Ik leerde het Turks systeem steeds beter kennen, ik had het snel door dat het hier nog echt gaat om mensen en dat de mensen onderling elkaar moeten helpen anders redden ze het niet.

 

Men let op elkaars winkel, men deelt thee, en eten met elkaar, men deelt een auto met 7 man, als er iets kapot is helpen de buren met herstellen, men houdt elkaars kinderen in de gaten enzovoort. En het mooie is dat als je jezelf open stelt voor deze manier van denken je ook deel word van deze denkwijze en je een beter mens wordt. Ik begon echt het gevoel te krijgen dat ik maar moest emigreren naar Turkije, want hier kan je nog echt mens zijn en geen nummer.

 

5.10 - Tijd is relatief

 

Als je in Turkije bent lijkt het of tijd rekbaar is geworden, of juist gecomprimeerd, heel vreemd is dat in het begin. Sommige dingen duren veel langer als in West-Europa maar andere dingen gaan razendsnel. Zoals je bijvoorbeeld papieren moet regelen duurt heel lang maar zaken doen kan heel snel gaan als men je vertrouwt. Als je iemand een paar keer gesproken hebt kan hij of zij ineens met een zakelijk voorstel komen, dus vandaar dat ik zeg dat tijd relatief is.

 

Dit is niet alleen als je in Turkije bent, maar ik merk in mijn contacten met Turkse mensen  hier in Nederland dat soms door contacten of vrienden van vrienden je met allerhande zaken kunnen en willen  helpen. Zeker als je zelf open en eerlijk bent en ook je best doet om te helpen met waar je goed in bent.

 

Het is zeker in het begin een raar gevoel dat je bijvoorbeeld 2 weken in Turkije bent en er niets gebeurt alleen vakantie houden of leuke dingen zien en dan ineens op de laatste dag leer je iemand kennen die je meeneemt naar vrienden en bekenden die je willen helpen met van alles, dus gevolg je moet binnen de kortst mogelijke tijd weer in het vliegtuig stappen om verder te praten met die mensen en zo komt het dat het gezegde

 1 keer Turkije zien bestaat niet, het is een magneet die je steeds terug trekt “ zijn ontstaan heeft gevonden. Zeker als je een gevoelsmens bent zoals ik kan je de vriendelijkheid en openheid van de Turkse mensen niet vergeten en ga je er steeds weer naar op zoek.

 

5.11 – De rit naar Kapadokya met Metin

 

Eigenlijk had ik gepland om met de bus naar Kapadokya af te reizen, maar Metin kreeg telefoon dat hij nodig was in Urgup en hij vroeg me of ik met hem mee wilde rijden als ik de helft van zijn benzinekosten wilde betalen. In Turkije is de benzine relatief nog duurder dan bij ons, dus ik begreep het wel en ik stemde in om met Metin mee te rijden.

 

Onderweg veel gepraat met Metin, en hij gaf me uitleg over wat we onderweg zagen, waaronder een bauxiet (grondstof voor aluminium) mijn en bijbehorende fabriek.

We reden door het Taurus gebergte en hoe hoger we kwamen hoe kouder het werd.

Beneden in Side was het 30 graden maar boven lag er volop sneeuw en moesten we opletten voor gladde plekken op de weg. We reden dwars door wolken die rond de bergen hingen dus we waren blij dat we daar weer doorheen waren.

 

In Konya maakten we een stop om iets te eten en Metin vroeg mij vat ik wilde eten.

Een lokale specialiteit van in Konya zag ik wel zitten ook al wist ik niet wat het was.

 

We stopten ergens in Konya en Metin vertelde dat we “etli ekmek”of brood met vlees gingen eten, een van de lokale specialiteiten. Eerst moesten we bij de slager vlees kopen, dat voor ons werd vermalen tot gehakt waar we op stonden te kijken terwijl we een glas thee aangeboden kregen. Vervolgens 2 panden verder bij de bakker die ook een kleine lunchroom had dit vlees afgeven en kijken hoe het speciale brood van een meter of 2 vers word bereid en smullen maar!

 

5.12  - Orhan

 

Tijdens een van de vorige reizen had ik gesproken met een tapijthandelaar in Urgup, hij heette Orhan en we hadden gegevens uitgewisseld. Via sms en mail had ik contact met hem gehouden en hij had me gevraagd of ik hem kon helpen met het maken van een website om zijn tapijten internationaal te verkopen. In ruil voor eten, drinken en vervoer zou ik mijn eerste website bouwen voor iemand anders, en hij zou me nog een paar tapijten meegeven.

 

Metin zette mij af voor de winkel van Orhan, en we maakten nader kennis onder het genot van vele glazen thee. Ik geloof dat ik op die dag alle soorten thee van het theehuis heb geproefd, want na een als of wat “gewone “cay kwamen er allerlei smaakjes voorbij. Thee met munt, citroen, sinaasappel, en weet ik veel wat moesten onze kelen smeren want dat was nodig met al dat gepraat en plannen op papier gezet voor de website.

 

Tegen etenstijd bestelde Orhan pide, een soort Turkse pizza. Dat smaakte best met de verse salade, tomaten en komkommer en na het eten belde ik een kennis van Ali op die een hotel had in een dorpje vlakbij. Ik had zijn nummer van Ali gekregen voor ik vertrok uit Side.

 



5.13 – Mehmet

 

Deze man had ook een autoverhuurbedrijfje dat vlakbij de winkel van Orhan was gelegen, en samen liepen we naar het kantoortje. Een vriendelijk meisje verwelkomde mij en Orhan, ze stelde zich voor als Yasmin en zei ons in prima Engels dat de baas zo zou komen en vroeg ons of we thee wilden. Door een soort babyfoon riep ze het theehuis op en nog geen minuut later kwam er een jongen met zo’n typisch Turks dienblad onze thee brengen. Er werd betaald met plastic muntjes, die ze eerst moesten kopen bij het theehuis.

 

Na een minuut of 10 kwam de baas aan met zijn auto en hij stelde zich voor in gebrekkig Engels “Hello, I Mehmet” en we schudden elkaar de hand. Toen Orhan Mehmet vertelde dat ik websites maakte ging zijn gezicht lachen van oor tot oor. Hij had iemand nodig die goed Engels kon en zijn website eens een goede beurt te geven. In ruil voor mijn hulp kon ik gratis in het hotel verblijven, eten en drinken krijgen en zijn auto gebruiken als ik die nodig had dus dat was snel geregeld.

 

Ik begon al het gevoel te krijgen dat mijn werk in Turkije nog lang niet afgelopen was, ik leerde steeds meer mensen kennen en allemaal waren ze vol waardering over wat ik deed.

 

’s Avonds kwam Mehmet mij ophalen met zij auto en we reden Urgup uit. Bij een kleine kiosk werd er nog even snel drank en brood gekocht voor het diner. Yasemin zou ook in het hotel blijven die nacht dus zij reed ook mee. Door het prachtige berglandschap reden we naar het dorp waar het hotel lag. Mehmet gebaarde mij dat ik voor ons allemaal een biertje moest openen, waarop ik zei “dat mag toch niet, onderweg drinken?”maar Mehmet glimlachte en zei “in mountains no police “ dus daar kon ik het mee doen en biertjes openen om op te drinken.

Heerlijk zo’n koude Efes ’s avonds na een warme dag!

 

We kwamen in het dorp en de meeste huizen waren oude grotwoningen die nog steeds bewoond zijn. Een hotel zag ik in de verste verte niet dus ik begon me al af te vragen waar dat hotel nu was. Door smalle straatjes kwamen we bij het hotel, dat gebouwd was uit een aantal grotwoningen. Prachtig mooi en heerlijk koel in de kamers, die in de rotsen uitgehouwen zijn.

Omdat er geen gasten waren in het hotel kreeg ik de suite met jacuzzi. Wat een ruimte en mooie badkamer in natuursteen, en de kamer was gewoon IN een berg. De inrichting was prachtig van de suite, traditionele Turkse tapijten en kilims sierden de vlier en wanden en het bed was van steen. Natuurlijk de matras niet hè, maar het bed was van de zelfde steen als de berg gemaakt.

 

In het hotel maakte ik kennis met Said, een Marokkaan die in Turkije was gaan wonen en werken. Die avond hebben we met ons 4-en veel gepraat, gedronken en gelachen tot we omvielen van de slaap.

 

’s Morgens was er ontbijt met onder andere vers gemaakte yoghurt en jam van Mehmet’s moeder, olijven, tomaten, thee en het brood dat we de dag ervoor hadden gekocht bij de kiosk.

Mehmet liet me de omgeving zien van het hotel en het viel me op dat er overal veel natuur was. De mensen in het dorp die ons zagen lopen groetten vriendelijk en ik mocht van sommigen zelfs een foto maken.


 

 

5.15 - Erden kwijt

 

 

Tegen de middag reden we met ons 4-en weer naar Urgup, waar ook Mehmet’s kantoor was en ik ging wee naar Orhan. Hij zou mij wel naar Kayseri brengen en Erden ophalen van het vliegveld.

 

Wij maar wachten op het vliegveld van Kayseri, maar geen Erden op de vlucht die hij had doorgegeven. Dus maar teruggereden naar Urgup, en wat denk je, een paar uur later belde Erden mij op, hij was net in Kayseri geland en de volgende dag zouden we elkaar treffen.

Ik reed met Orhan mee naar Kayseri en Erden haalde mij van het busstation waar Orhan me had afgezet. Samen reden we door Kayseri en Erden gaf me uitleg over de gebouwen en de mensen in de stad. Kayseri is een stad waar veel handelaren wonen, maar ook veel Turkse politici komen uit Kayseri vertelde Erden mij.

 

5.16  - Erden’s oom

 

We kwamen in een wijk waar allemaal garagebedrijven waren gevestigd. Dat gaat zo in Turkije om iedereen een eerlijke kans te geven. De ene deed alleen banden, terwijl de buurman alleen laswerk deed. Een ander kon goed uitdeuken en weer een ander was gespecialiseerd in auto- elektrotechniek.

 

De oom van Erden had een mini supermarkt en maakte broodjes kebab die hij verkocht aan de mannen die in de omringende bedrijven werken. Toen we binnenkwamen stonden er een paar mannen in de winkel, en Erden’s oom groette ons vriendelijk.

 

Een van de aanwezige mannen kon niet tegen kietelen bleek, want men zat hem steeds in de zij te porren.. Iedereen lachen natuurlijk, en de man vluchtte op straat, achterna gezeten door een collega. Rennen dat die kon joh, die was zo een eind weg.



 

5.17 – 500 Turkse tapijten op de foto

Ik zou voor Orhan een website bouwen, met de bedoeling zijn tapijten te verkopen.

Die moesten natuurlijk allemaal op de foto, en dat moest ook nog na middernacht want de winkel was tot zo laat open.

 

Hele nachten heb ik daar tapijten staan fotograferen en de gegevens in de computer invoeren.

Ik heb toen veel geleerd over tapijten, met name Turkse tapijten. Waar een bepaald motief vandaan komt, wat een motief of vorm betekent, de stoffen die gebruikt worden, alles moest genoteerd worden om op de website te zetten.

 

Hierdoor had ik natuurlijk niet zoveel tijd om de omgeving te fotograferen, dus Orhan had voor mij een huurauto geregeld. Een FIAT, dus ik dacht als dat maar goed gaat, want ik had zelf al meermaals een oude fiat gehad en dat was altijd maar problemen. Maar nee hoor alles ging goed, ik maakte mooie foto’s van Pasabaglari, Goreme, Devrent en de rode vallei mocht ook niet ontbreken in mijn foto rit.



 

5.18 Terug naar Side met Tarik en Murat

 

Bij het fotograferen van de tapijten had Orhan 2 helpers geregeld om te tapijten aan en af te sjouwen om ze stuk voor stuk aan de muur te spijkeren om de foto’s te maken.

Ze spraken een paar woorden Engels en de rest met handen en voeten, maar we begrepen elkaar dat was het voornaamste. Vriendelijke jongens waren het en we konden prima opschieten met elkaar.

 

Ze hadden dezelfde busrit geboekt naar Side, dus toen het moment van vertrek daar was ontmoetten we elkaar op de Otogar of busstation in Urgup. Ze gingen naar vrienden ergens in Side, maar ze wisten nog niet waar ze gingen slapen. Ik vroeg nog of ze dan werden afgehaald door die vrienden, maar het antwoord was zoiets van “nee maar we zien het wel als we daar zijn “. We hebben gezellig zitten kletsen onderweg en de rit was voor het gevoel een stuk korter dan de heenreis.

 

Ik hielp Ali nog wat in de dagen die ik in Side was, en leerde de andere buren van het excursiebureautje van Ali’s oom kennen. Het waren leuke dagen in Side, en met nieuwe contacten en afspraken op zak vloog ik weer naar Nederland.

 

Wordt vervolgd

 

Episode 6 : Mijn Turkse bruiloft  in Kapadokya die niet door ging

 



 17-09-2009 

Terug


Reacties

Geen reactie gevonden

Reactie Toevoegen
Naam : *
E-mail : *
Bericht : *
Beveiligingscode :



Meer informatie: | Adverteren | Disclaimer