Home  Home
 Göreme  Göreme 

 Nieuws  Nieuws
 <font color=C00000>Blogs</font>  Blogs
 Reviews  Reviews
 Fotoalbum  Fotoalbum
 Links  Links
 Contact  Contact
Het weer in Nevsehir
Click for Nevsehir, Turkije Forecast



Nieuwsbrief

Nevsehir.nl - Engels Nevsehir.nl - Turks Nevsehir.nl - Duits  home | sitemap | contact   
Blogs (9)
AUG
12
Episode 4 – Kennismaking met warmwaterbronnen in Turkije
 Geen reacties, 11.668 keer gelezen

7 jaar in Turkije – Episode 4 – Kennismaking met warmwaterbronnen in Turkije

 

Deze episode schrijf ik op een regenachtige zomerdag in augustus, mijn reumatische pijn heeft me weer gewekt en ik kan me net weer een beetje bewegen. Terwijl ik schrijf, doen de gedachten aan Turkije en het heerlijke weer daar mijn pijn een beetje verdwijnen. Ik weet dat ik het straks weer moet bekopen met nog meer stijfheid en pijn, maar ik wil ook graag mijn verhalen met jullie delen.

 

Na de avonturen met Ali, besloot ik de mogelijkheden om in Turkije te gaan wonen verder te onderzoeken. Een aantal weken na thuiskomst kreeg ik weer overal pijn, en ik besloot het internet maar eens af te struinen. Chris zag het in eerste instantie wel zitten om naar Turkije te emigreren in de toekomst, maar na een tijdje zoeken naar informatie zag ze het niet meer zitten. Onze relatie liep niet lekker meer, en ik wilde doorgaan met mijn zoektocht, dus we gingen uit elkaar.

 

Het was in 2002 niet gemakkelijk om correcte informatie te vinden over de mogelijkheden, wetten en regelgeving in Turkije voor Nederlanders. Ik besloot om terug te reizen naar Turkije om daar ter plaatse meer informatie in te winnen.

 

Na een tijdje bij mijn broer Frank ingewoond te hebben tot ik een woning had gevonden, was ik weer in Gent. Ik werkte bij een i.c.t.- servicebedrijf in Gent dus dat was gemakkelijk.

Ik had weer een eigen woning en internet, dus ik ging op zoek naar goedkope vliegtickets en een eventuele reispartner. Na een tijdje leerde ik Brigitte kennen, zij woonde ook in Gent en na een paar keer afgesproken te hebben voor een drankje in de stad, nodigde ik haar bij mij thuis uit om naar de foto’s van mijn vorige reizen naar Turkije te komen kijken. Natuurlijk heb ik uitgebreid verteld over Turkije, de Turkse mensen die zo vriendelijk zijn en het heerlijke weer, en ze was overtuigd. Ze was nog nooit in Turkije geweest, en ze kon wel een weekje weg.

 

Het telefonisch contact met Ali was verbroken om toen onbekende reden, dus ik besloot hem op te gaan zoeken. Gemaild met Mustafa K. , manager van het Neptun Hotel in Side, en tickets geboekt. Mustafa zou het regelen dat wij van de luchthaven van Antalya zouden worden afgehaald tegen vergoeding van de benzinekosten.

 

Mei 2002 – Weekje Turkije

 

De vlucht was met Air Anatolia, een oude Airbus A300 stond ons op te wachten op Brussel Zaventem Airport. De vlucht verliep goed, en bij aankomst op Antalya stond er iemand op ons te wachten met een bord van het Neptun Hotel met mijn naam erop. Hij stelde zich netjes voor in het Engels “Hello, I am Ibrahim “, en hij nam ons mee naar de klaarstaande auto.

De rit naar het hotel verliep vlot, en we werden verwelkomd door Mustafa bij aankomst in het hotel. Hij had een mooie kamer met zeezicht geregeld voor ons, en we hebben heerlijk geslapen na de lange dag reizen.

 

Na een dagje uitrusten in en rond het hotel, beslook ik op zoek te gaan naar Ali.

We liepen naar het straatje waar Ali het jaar ervoor werkte, maar tot onze verbazing was het bureautje gesloten. Ook het winkeltje van Kemal was er niet meer en ook de bar van Hasan was een puinhoop. Het pension waar ik het jaar ervoor had geslapen stond er als een bouwval bij, alleen de juwelier zat er nog. We gingen bij de juwelier naar binnen om te vragen waar iedereen was gebleven. De man die daar zat kenden wij niet, maar hij zei dat hij het niet wist.

Lichte paniek, iedereen die ik kende in het straatje was er niet meer, inclusief de kapper waar we zo vaak mee hadden gepraat.

 

Dan maar richting Kumkoy, kijken of we Isa en Diane konden vinden. Bij aankomst in Kumkoy keek ik natuurlijk eerst of het excursiebureau waar Isa werkte het jaar ervoor nog bestond. Ja hoor, ik zag de reclameborden al buiten staan, dus daar naar binnen.

Isa werkte daar niet meer, en de eigenaar zei dat Isa en Diane waren verhuisd naar een dorpje in de bergen.

 

Kale Ali

 

Na een kopje thee liepen we dan maar terug richting Side, langs de hoofdweg die langs de kustlijn loopt. We zagen een bureautje met als naam Info- Tours, en we raakten aan de praat met een man die zich voorstelde als Ali. Wel niet “mijn”Ali die ik zocht, maar omdat ik de andere Ali niet meer kon vinden besloot ik te luisteren wat hij had aan te bieden. Deze Ali was een man van rond de 40 en had niet veel haar meer op zijn hoofd. We wilden toch iets zien van Turkije, en om weer naar Cappadocie te gaan was deze reis te kort. De excursie naar Cappadocie was immers 3 dagen, dus het werd Pamukkale. Een aantal glazen thee verder en tickets voor de excursie naar Pamukkale op zak gingen we terug naar ons hotel. Onderweg besloten we deze Ali “kale Ali “ te noemen om te weten over wie het ging.

 

Pamukkale en de warmwaterbronnen aldaar

 

Het was rond 9.30 toen Ali ons kwam ophalen met zijn Fiat, en ik verbaasde me over het feit dat hij op de afgesproken tijd ter plaatse was. Toen ik hem na het instappen  een compliment gaf voor zijn tijdige komst, zei hij in het Engels dat hij wist dat Europeanen graag hebben dat men op tijd komt en dat hij daar rekening mee hield. Dit wekte ons vertrouwen nog meer in deze man, en hij bracht ons naar de bus die klaar stond bij het kantoortje van Info Tours.

 

Yakub

 

De chauffeur van de bus sprak Duits, en stelde zich netjes voor ‘Ich bin Yakub, wilkommen” zei hij vriendelijk. Hij hielp met het inladen van onze bagage, en we vertrokken richting Denizli. Onderweg kregen we uitleg over Pamukkale, een wereldwonder dat door de natuur geschapen is. Het zijn kalkterrassen, gevormd door afzetting van mineralen in het natuurlijke bronwater dat uit de grond omhoog komt in vele jaren. Er zou ook een warmwaterbron zijn waar we in konden baden, dus we waren benieuwd.

 

Turkse Tapijten

 

We maakten een tussenstop bij een ambachtelijke tapijt knoperij. Na een glaasje thee kregen we een rondleiding door de ateliers waar vrouwen de mooiste tapijten zaten te knopen. Ze doen er soms wel een jaar over of langer, maar dan heb je ook de beste kwaliteit ter wereld.

Turkse tapijten zijn namelijk de enige in de wereld die dubbel geknoopt zijn, dit zorgt ervoor dat je de pool van het tapijt er niet uit kan lopen, maar juist steviger om de weefdraad bindt.

Met veel interesse luisterden we naar de uitleg, en Brigitte besloot een tapijt te kopen.

Dit zou na thuiskomst worden thuisbezorgd zei men, en met een kleine aanbetaling zou het bij aflevering kunnen betaald.











 

Zoutmeer

De volgende stop was aan een prachtig zoutmeer, waar we de lunch nuttigden. Het was een open buffet en je kon eten zoveel je wilde voor 5 Euro per persoon inclusief koffie, thee, Ayran of bronwater. Het viel me op dat alles zo lekker smaakte, dit moest wel vers bereid zijn dacht ik nog. Na de lunch hadden we nog wat tijd om langs het meer te lopen en ik kocht nog een t-shirt als souvenir. We reden weer verder na de heerlijke lunch langs de mooiste landschappen, en kwamen tegen de avond aan in ons hotel vlakbij Denizli.

 

Thermaal hotel

 

Het bleek een zogenaamd thermaalhotel te zijn, met baden waarin bronwater liep, en op de kamers privé- baden met warm bronwater uit de kraan. Na het avondeten hebben we natuurlijk alle aanwezige baden uitgebreid geprobeerd, en het was zalig!! Zowel de modderbaden als het warme bronwater deed al mijn pijn verdwijnen en ik voelde me heerlijk.

 

We besloten nog even naar de hotelbar te gaan om iets te drinken, de chauffeur Yakub zat daar alleen aan de bar. We gingen bij hem zitten en raakten met hem aan de praat. Hij vertelde allerlei verhalen over de reizen die hij had gereden en hoe hij Duits had geleerd in Duitsland waar hij 4 jaar had gewerkt in een fabriek. Rond een uur of 2 ‘snachts gingen we slapen, want de volgende dag stonden Pamukkale en Hierapolis op het programma, en we zouden ook nog een bijzondere bron bezoeken.


 

Pammukkale, Hierapolis en de Rode bron

 

Na een heerlijk vers bereid ontbijtbuffet vertrokken we naar Pamukkale. De rit was niet lang, en toen we de witte rotsen zagen dachten we eerst nog dat het daar had gesneeuwd. Niet dus, dit waren de beroemde kalkterrassen van Pamukkale. We reden met de bus langs steile, smalle weggetjes naar boven, om langs de ruines van het oude Hierapolis bij de ingang van de natuurlijke warmwaterbaden te stoppen. Hier kregen we twee uur de tijd om te baden in het mineraalwater.



Zwemmen in Spa rood

 

Na het omkleden in badkledij gingen we te water. Het viel op dat er onmiddellijk allemaal belletjes op onze huid vormden, het leek net of je zwom in een gigantisch vat Spa rood, je weet wel met koolzuur. Bij het zwemmen probeerde ik te blijven drijven, hetgeen tot mijn verbazing nog lukte ook. Normaal drijf ik niet goed in een zwembad, maar in dit water was blijkbaar de opwaartse druk groter door de samenstelling van het water. In het diepe deel van het bad probeerde ik naar de bodem te duiken, maar dat lukte met niet, ik werd terug naar boven geduwd door het water. Vreemde gewaarwording, maar het warme water voelde weer heerlijk aan mijn spieren en gewrichten.



 

Hierapolis

 

De ruines die bij Pamukkale te zien zijn bovenaan de witte berg, inclusief het Romeins amfitheater maakten vroeger deel uit van de stad Hierapolis. Nu zijn er vooral graftombes te zien die nog intact zijn gebleven en enkele resten van Romeinse gebouwen, maar het moet een flinke stad zijn geweest als je alles in proportie bekijkt.






 

Rode bron

 

De volgende stop was bij een bijzondere bron, genaamd de Rode Bron. Deze bron is herkenbaar aan de afzetting van oranje-rode ijzerdeeltjes die in het bronwater zitten. Deze bron zou geneeskrachtig zijn, en inderdaad ik zag een paar oudere Turkse mensen baden in het water. Die zouden het wel weten dacht ik, oudere mensen kun je vaak een hoop van leren.

Ik nam wat van het mineraalhoudende bronwater mee als souvenir en we kochten daar nog een snack, alvorens terug te vertrekken naar Side.


 

Restaurantje bij afgrond

 

Onderweg nog een tussenstop gemaakt om te eten bij een klein restaurantje dat zo dicht bij een diepe afgrond stond dat je zou denken dat het eraf zou vallen. Maar het uizicht was prachtig!! Beneden meanderde een rivier door de bergmassa, om deze visueel als een mes te snijden. De bergwanden waren begroeid met dennen en sparren die mooi groen stonden.

Het eten was heerlijk, we vroegen de lokale specialiteit die met plezier voor ons vers werd klaargemaakt. Ik ben de naam kwijt van het gerecht, maar het smaakte prima!

 

Antalya tour

 

Terug in Side bezochten we Kale Ali nogmaals, en we boekten een Antalya tour.

Ik had die natuurlijk al gedaan en zo kon ik Brigitte voorzien van de juiste informatie in het Nederlands. De gids sprak alleen Duits, en dat kon zij niet verstaan.

 

We bezochten onder andere weer Aspendos, de prachtige watervallen die je rond Antalya genoeg vindt, en het oude stadscentrum van Antalya.






 

Turkse kapper

 

De dag van vertrek was weer aangebroken, maar ik wist dat ik weer terug zou gaan naar Turkije, zeker ook naar Kapadokya, waar we niet meer aan toegekomen waren. Ik ging nog even naar de kapper in Side voor we naar de bus moesten die ons terugbracht naar het vliegveld van Antalya. De vlucht terug met Air Anatolia verliep goed, en we landden weer veilig op Brussel Zaventem.

 

De tijd hierna bedacht ik me hoe en wat als ik ooit in Turkije zou willen gaan wonen, of verdere onderzoeken te gaan doen. Brigitte vond Turkije wel leuk, maar de liefde voor het land die ik had en heb werd bij haar niet aangewakkerd, dus ik besloot alleen terug te gaan.

 

In 2003 heb ik een tijdje samengewerkt met een Turkse winkelier in Terneuzen, maar hier kwam uiteindelijk niets van terecht.

 

In 2004 ging ik pas weer naar Turkije, in de hoop de juiste samenwerking te vinden om er iets op te starten en er langere tijd te kunnen verblijven.

 


Wordt vervolgd – Episode 5 - 2004 : Kapadokya ontdekken met de locale bevolking

 

 

 



 12-08-2009 

Terug


Reacties

Geen reactie gevonden

Reactie Toevoegen
Naam : *
E-mail : *
Bericht : *
Beveiligingscode :



Meer informatie: | Adverteren | Disclaimer