Home  Home
 Göreme  Göreme 

 Nieuws  Nieuws
 <font color=C00000>Blogs</font>  Blogs
 Reviews  Reviews
 Fotoalbum  Fotoalbum
 Links  Links
 Contact  Contact
Het weer in Nevsehir
Click for Nevsehir, Turkije Forecast



Nieuwsbrief

Nevsehir.nl - Engels Nevsehir.nl - Turks Nevsehir.nl - Duits  home | sitemap | contact   
Blogs (9)
AUG
03
Episode 3 – Kapadokya en de terugreis naar Side
 Geen reacties, 11.894 keer gelezen

7 jaar in Turkije – Door Ronald de Bakker

Episode 3 – Kapadokya en de terugreis naar Side op 11 / 9 / 2001 

Prachtige panorama’s

We hadden heerlijk geslapen in Ali’s huis, toen we gewekt werden met de melding dat we verwacht werden voor het ontbijt bij de familie van Ali. Toen we de gordijnen open deden zagen we voor het eerst het landschap, we waren immers ’s nachts aangekomen. Wat een prachtig uitzicht!! We zagen  rotsformaties in rode en oranje kleuren, die leken over te gaan in de huizen van het dorp. Het dorp leek wel tegen de berg aan geplakt te zijn en het viel ons op dat er veel groene bomen en struiken groeiden.We gingen ons opfrissen, en dit moest gebeuren in een heel kleine en lage ruimte die voor badkamer moest doorgaan. Warm water was er niet, maar het was best warm dus dat gaf niets.Na het opfrissen gingen we de trap af en kwamen in Ali’s tuin.


Paradijs tuin

Het leek wel een paradijs,  de grote ommuurde tuin stond vol olijfbomen, tomatenplanten, pepers, paprika, komkommers, uien, en nog veel meer, alles kon je zo vers uit de tuin halen. Dit fraaie plaatje werd aangevuld met mooie bloemen in vele kleuren, maar we hadden niet veel tijd om de tuin verder te bekijken want Ali’s familie zat te wachten met ontbijt. Na een korte wandeling door het dorp kwamen we bij de familie aan die ons hartelijk begroette.


Er werd buiten brood gebakken in een heel oud oventje dat gestookt werd op hout, de geur van vers brood kwam ons al tegemoet, en onmiddellijk werden we voorzien van een glaasje Turkse thee. Het ontbijt was geweldig! Verse tomaten uit Ali’s tuin, verse eieren van de eigen kippen die daar vrij rond liepen en vers zelfgebakken brood dat nog warm was van het bakken, heerlijk! Er werd vrolijk gepraat, ook met de familie van Ali, al was het soms met handen en voeten maar we begrepen elkaar toch en we hebben veel gelachen.Na het uitgebreide ontbijt gingen we op pad om de omgeving te bekijken.Er reden nog een paar familieleden van Ali mee met ons want die moesten in Urgup zijn en hadden zelf geen auto, dus de bus was goed vol.





Papieren vergeten 


We waren enkele kilometers van het dorp, toen er ineens paniek was in de bus.Ali, Kemal en de familieleden praatten met luide stem wat in het Turks, en wij keken naar elkaar van “wat zou er zijn ? “, toen Ali wijzend naar Kemal zei “ Hij zijn papieren vergeten “ Er werd besloten een stukje verder te rijden naar iets dat Keslik werd genoemd, al wisten wij niet wat of waar dat was. Dat kwam snel uit, het was een berg met deur-en raamopeningen en een bordje erbij “ Keslik manastir “, hetgeen klooster betekent. Wij werden uit de bus gezet, vergezeld door Kemal, en onze eerste kennismaking met de oude Cappadocische bouwstijl werd een feit.

Klooster in een berg


We gingen door de deuropening naar binnen, en zagen allerlei constructies die in de berg waren uitgehouwen. Zelfs lange banken en tafels, bergplaatsen, pilaren ter ondersteuning van het dakgewelf, en zelfs een soort altaar. Een tijdje nadat we daar rondgelopen hadden, kwam Ali terug met de autopapieren. Hij leidde ons rond in dat klooster en gaf uitleg over wat we daar zagen. De ruimte met lange banken en tafels zou een eetzaal geweest zijn van christelijke monniken, de ruimte met het altaar was de kapel geweest meldde Ali ons en we keken onze ogen uit.Prachtige fresco’s sierden sommige plafonds, en er waren verscheidene vormen uitgehakt in de wanden, dat zou echt wel monnikenwerk zijn geweest zeiden we tegen elkaar, echt kunst!

De 3 schoonheden


Tijd om verder te gaan, en onderweg zagen we voor ons vreemd uitziende rotsformaties in conische vormen die tegen de berg aan geplakt leken te zijn. Even later stopten we bij een drietal rotsformaties die de vorm van personen leken te hebben en Ali legde ons uit dat deze vormen zo waren doordat de vulkaan Erciyes vele tonnen vulkanische as over de regio heeft verspreid en door regen en wind deze vormen zijn ontstaan. Deze vormen hebben zelfs een naam, voegde Ali er nog aan toe, Uc guzeller of de 3 schoonheden, en we maakten foto’s van deze bijzondere plaats.



Vallei der verbeelding


De volgende stop was bij een aantal rotsen die bepaalde vormen hadden, zodat er met enige verbeelding een figuur of dier in gezien kon worden. Zo is er de bekende kameelsteen, het hoofd van Napoleon, paddestoelen, een 3-koppige draak en als je goed kijkt kan je nog meer vormen ontdekken. Deze vormen zijn ook allemaal door de natuur gevormd en zijn uniek. De vallei word genoemd “de vallei der verbeelding “ maar heet officieel Devrent vallei. Ali ging wel even zo’n rots beklimmen zei hij en hij voegde de daad bij het woord. Hij nam een aanloop en klauterde naar boven, om zich daar stevig vast te houden.

Wij riepen nog dat hij op moest passen, maar dat was al te laat. Ali sprong van de rots af en bij de landing bezeerde hij zijn hand. Het viel gelukkig wel mee, maar hij had toch moeite met autorijden dus er moest iets aan worden gedaan. Ik bood aan voorin te komen zitten en voor Ali te schakelen terwijl hij met 1 hand stuurde. Zo gezegd, zo gedaan en zo reden we nog tot Urgup, waar Ali naar zijn hand liet kijken door een apotheker.


Bekir en zijn familie


Wij zaten ondertussen op terras bij een restaurantje in de hoofdstraat van Urgup, waar er authentieke lokale specialiteiten op het menu stonden. Het bleek een familiebedrijf te zijn, De eigenaar en zijn familie waren heel vriendelijk, en ze wilden graag met ons op de foto. De dames in ons gezelschap kregen hoofddoeken, de mannen Turkse hoofddeksels, en met veel lachen werden er foto’s gemaakt. Het eten was heel lekker, en na het eten kregen we thee aangeboden door de eigenaar. Toen de rekening kwam, bleek dat het daar spotgoedkoop eten was. Per persoon zo’n 3 euro, dus dat moesten we onthouden. We kregen nog visitekaartjes mee van het restaurant, en werden door heel de familie uitgezwaaid toen we weer vertrokken.Ali’s hand was inmiddels verbonden door de apotheker, en we konden weer verder.


Restaurant in een berg


We reden Urgup uit, richting Avanos, en Ali zei dat hij ons nog iets wilde laten zien alvorens naar Avanos door te rijden. Hij stopte de bus bij een berg met een grote parkeerplaats, en eerst dachten we nog “wat is dit ?” maar er was een heel mooi panorama over een grote vallei, en we dachten dat hij ons dat wilde laten zien, maar het was die berg dus. Toen we rond die berg liepen zagen we dat er een deur in was en zelfs ramen en een schotelantenne boven op die berg. We werden nieuwsgierig wat er binnen zou zijn, en tot onze grote verbazing was het een groot en mooi ingericht restaurant. De tafels waren geen tafels maar rotsblokken die een geheel waren met de berg, en er hingen prachtige kristallen kroonluchters. Ik weet niet meer precies waar het was, maar het is zeker de moeite waard om te bezoeken.


Chez Ali Baba in Avanos



Vanaf het bijzondere restaurant reden we naar Avanos, waar we stopten bij een van de vele pottenbakkerijen die Avanos rijk is, Chez Ali Baba heette het, en ook deze pottenbakkerij was uitgehouwen in de rotsen. Avanos staat bekend om haar aardewerk, de klei met typerende rood-bruine kleur wordt gewonnen uit de rivier kizilirmak (rode rivier), die als een mes Avanos in 2-en snijdt. We kregen thee aangeboden met aansluitend een demonstratie pottenbakken, en we mochten het ook zelf eens proberen.Dat was dus dikke pret, want dat lukte natuurlijk voor geen meter. Met enige assistentie van de eigenaar van de zaak kwam er toch op een gegeven moment iets van de draaiende tafel af dat leek op een vaasje. Na nog even in deze prachtige zaak met mooie kunstwerkjes te hebben rondgekeken was het tijd om iets te gaan eten.


Na een beetje zoeken of er nog ergens plaats was in een van de restaurantjes langs de rivier, hadden we geluk, er ging net een groep mensen weg. Het was er heerlijk zitten zo langs de verkoelende rivier, en ook hier was het eten voortreffelijk en heerlijk vers. De bediening was goed, en de mensen waren erg vriendelijk.


Zonsondergang in de Rode vallei


Toen ons eten bijna op was, begon de zon te zakken en Ali zei dat we moesten opschieten als we de zonsondergang wilden zien in de rode vallei. Aangekomen in de rode vallei keken we onze ogen uit, wat een mooie kleuren al die rotsformaties en Ali besloot bet het busje naar een heel mooi punt bovenaan in de vallei te rijden. Langs afgronden over een steil weggetje net breed genoeg voor een auto, scheurde Ali naar boven. De wielen slipten soms en de dames waren een beetje bang, maar Ali zei dat hij snelheid moest maken omdat we anders niet boven zouden komen.


Op de plaats die Ali had uitgekozen om de zonsondergang te bekijken, zagen we de prachtige rotswand met grillige vormen in roze en lichtrode kleuren. De zon was aan het ondergaan en je kon de rotsen zien verkleuren van roze naar donkerrood, in 1 woord fantastisch!! Diep onder de indruk van de opgedane ervaringen reden we terug naar het dorp.We dronken nog wat in de tuin van Ali, praatten nog wat na over de plaatsen die we hadden bezocht en gezamenlijk bespraken we het programma voor de volgende dag waarna we ons bed opzochten.


Ontbijt van zelfgeplukte groenten en fruit


Het was nu onze beurt om het ontbijt te maken, enkele familieleden van Ali zouden bij ons komen ontbijten. De zon had ons gewekt, en we gingen de tuin in om de ingrediënten voor het ontbijt te vergaren. Olijven, tomaten, sla en pepers haalden we van de bomen en struiken die door elkaar in de tuin groeiden. Ali ging brood halen bij de familie, en zelfgemaakte yoghurt terwijl wij de verse ingrediënten schoonmaakten en sneden. Toen alles bijna klaar was, liepen de familieleden binnen. Er werd niet gebeld of geklopt want het was immers familie. Het was weer gezellig en het vers bereide eten smaakte weer prima.


Regio van vrede en verdraagzaamheid


Die dag zouden we de streek rond Goreme gaan verkennen, en Ali legde ons onderweg uit dat hier vroeger verschillende bevolkingsgroepen in vrede met elkaar leefden. Grieken, Turken, en Christenen en wellicht nog meer bevolkingsgoepen hadden hier gelijktijdig gewoond en dat kon je nog goed zien aan de huizen, kerken en kloosters die bewaard zijn gebleven. Hij vertelde dat er heden ten dage nog steeds mensen uit veel verschillende landen in de streek wonen, waaronder ook Nederlanders. We reden door een aantal dorpen, en Ali wees ons op de huizen die in Griekse stijl opgetrokken waren, afgewisseld met huizen in een andere stijl en ook rotswoningen die nog steeds worden bewoond. Hij vertelde erbij dat de meeste rotswoningen niet meer bewoond zijn omdat er instortingsgevaar dreigde door de eeuwig doorgaande erosie.

Bijzonder gevoel

 

We raakten steeds meer gefascineerd door deze regio en haar bevolking.

Ik kreeg het gevoel dat ik nog wel eens langer in deze regio zou willen verblijven.

Zeker toen we een prachtige rotskerk bezochten recht tegenover het openlucht museum van Goreme. Prachtig gewoon, al die mooie fresco’s en dat in een berg! Er werd verteld dat er nog veel van deze kerken zijn in de streek, dus wilde ik meer weten van de geschiedenis van Kapadokya. Hoe ik het zou gaan bekostigen wist ik nog niet, maar ik moest gewoon terugkomen om nog meer van deze bijzondere streek te verkennen.

 

Er was gewoon iets daar, een gevoel dat ik het best kan beschrijven als de aanwezigheid van een hogere macht. De prachtige natuur, de bijzondere rotsformaties in het landschap en natuurlijk de mensen die heel vriendelijk en gastvrij zijn, zorgden ervoor dat ik mezelf heel goed voelde.

Praktisch pijn-vrij


 

Ik voelde praktisch geen pijn en kon ineens dingen die ik hier in Nederland niet kan door mijn reumatische aandoeningen waar ik al jaren mee loop. Toen ik dit tegen Ali zei, vertelde hij dat er in Turkije een aantal thermaal bronnen zijn die helpen bij reuma en tal van andere aandoeningen. Dat was interessant, en ik kreeg het idee om dit verder te onderzoeken met als doel later gezondheidsreizen te gaan organiseren. De lunch namen we in een restaurantje net buiten het centrum van Goreme. Ook hier waren de mensen heel vriendelijk, en het eten werd vers klaargemaakt.

Terwijl we op het eten zaten te wachten kregen we thee aangeboden door de eigenaar en hij maakte een praatje met ons. Hij kon redelijk Duits, en een paar woorden Engels dus dat ging goed. Ondertussen werd ons eten gebracht, het brood hadden ze net vers gebakken voor ons en de salade was overheerlijk. De mensen in deze streek vond ik persoonlijk nog sympathieker dan aan de kust. Men is in Kapadokya niet zo belust op verkopen, maar meer geïnteresseerd in de mensen die de streek bezoeken. Met veel plezier vertelt men over hun geboortestreek, en als je de weg vraagt gaan de mensen vaak mee om je de weg te wijzen tot je bent waar je moet zijn. Hoe ze terug komen zien ze wel, maar ze hebben dan toch weer iemand geholpen.

 

Mustafa 3


 

Na de lunch reden we een stukje verder, richting Uchisar, en we stopten bij een witte vallei, waarvan de bergen een soort golf- vorm hadden maar dan vertikaal. Er was een parkeerplaats waar kraampjes stonden met souvenirs, en wij wilden wel een paar souvenirs kopen. Ali nam ons mee naar een kraam waarvan hij de verkoper kende. De man stelde zich voor als Mustafa, en het bleek een neef van Ali te zijn. Of we thee wilden drinken vroeg hij, en dat wilden we wel. Even later kwam er een jongen met een blad thee, maar waar die zo snel vandaan kwam met die thee snapten we niet onmiddellijk. We kochten wat spullen, en rekenden af. Omdat Ali deze man kende kregen we alles voor iets meer dan de helft van de prijs. Dat was de zoveelste aangename verassing, en we besloten voor Ali bij de volgende stop sigaretten te kopen als dank. In een dorpje stopten we bij een kleine supermarkt, we kochten drinken en sigaretten voor Ali.

Dit dorpje heette Mustafapasa, en het viel ons op dat er veel gebouwen stonden in Griekse stijl. Ali vertelde ons dat er vroeger in dit dorp veel Grieken woonden, en na wat de drinken en te roken reden we richting het dorp waar Ali’s huis was voor het avondeten bij de familie van Ali. Het zou onze laatste nacht in Kapadokya zijn die reis, en we werden op tijd verwacht.

 

Afscheidsfeest bij Ali’s familie


 

We fristen ons wat op in Ali’s huis en liepen gezamenlijk naar het huis van de familie De vrouwen waren in de keuken al druk in de weer met het bereiden van de maaltijd. Er waren nog een paar familieleden van uit een ander dorp gekomen om ons uit te zwaaien, en de jongste dochter was ook gekomen vanuit Kayseri waar ze Engels studeerde. Zij diende als tolk voor de familieleden die alleen Turks spraken en we hadden leuke gesprekken. Het ritueel van de sofra herhaalde zich, inmiddels wisten we dat het ronde kleed dat gebruikt werd bij de maaltijd “sofra” heette, en het eten was weer geweldig lekker. Toen iedereen klaar was met eten werd alles netjes opgeruimd, en we moesten op de kussens die tegen de muur lagen en stonden gaan zitten zei Ali. Er werd Turkse muziek opgezet, en de traditionele Turkse dans werd ingezet door Ali en Kemal. De tante van Ali gaf hem een hoofddoek, en iedereen werd uitgenodigd om mee te dansen. Het was super gezellig en we hebben wat afgelachen toen we ons gingen verkleden in traditionele kleding van de tante van Ali. Iedereen deed mee, en we waren diep onder de indruk van de gastvrijheid van deze mensen.We werden uitgenodigd voor het ontbijt de volgende dag, waarna wij de reis terug naar Side zouden maken.

De terugreis naar Side op 9/11/2001


 

We werden gewekt door Ali, en na onze bagage in de bus te laden gingen we voor het ontbijt weer richting het huis van de familie. De thee was al klaar, en omdat het mooi weer was zouden we buiten ontbijten. Het ontbijt ging er weer goed in, en hierna namen we uitgebreid afscheid van de familie en de inmiddels behoorlijk gehavende minibus begon al goed te rammelen en piepen bij het starten van de motor. Maar dat mocht de pret niet drukken, en we vertrokken, de familie zwaaide ons uit en er werd nog een emmer water achter ons aan gegooid door Ali’s tante. Toen we vroegen waarom ze dit deed, antwoordde Ali “dat is voor een behouden aankomst als mensen op reis gaan “. Piepend en krakend reed het busje het dorp door, en de reis terug was begonnen. Onderweg stopten we om even de benen te strekken, en Ali leidde ons rond in een vallei.

Er werden aardappelen geteeld in deze vallei, maar wat Ali ons wilde laten zien lag wat dieper in de vallei en hoger in de rotswand. Hier bleek heel lang geleden een begraafplaats geweest te zijn, want er waren graven uitgehouwen in de rotsen. Ook in de grotten die beneden waren, waren nog sporen te zien van vroege beschavingen. Welke beschavingen dat geweest waren wist Ali niet, maar het was toch wel interessant. Het was weer tijd om verder te rijden, want Ali wilde niet te laat aankomen.


 

Na een aantal uren rijden, en een paar sanitaire stops, en de lunch weer in dat bergrestaurantje van op de heenweg, begaf de klapstoel van de bus het. Met klapstoel bedoel ik het deel van de eerste bank dat je op kan klappen om de achterste bank te bereiken. Een zitplaats minder, dus we zaten nogal krap vanaf dat moment, en bij elke hobbel in de weg klapte het bovenste deel  op en neer. Van de redelijk nieuwe minibus was niet veel meer te herkennen, de zijkant had Ali al gesloopt in het begin van de reis en de kleur groen kon je op de hele bus niet meer zien door het stof. En nu was ook die stoel kapot, dat ging goed maar niet heus.

11/ 9 / 2001


Het was al donker toen we stopten in de bergen om iets te eten. Na het eten nog even naar de toilet en dan weer verder dachten we. Toen we op de toilet zaten hoorden we ineens allemaal mensen hard roepen. In eerste instantie dachten we nog “misschien een vechtpartij “ maar die gedachte werd snel anders. Ali kwam ons roepen met de melding dat er een bom op Amerika was gevallen. We haastten ons van de toilet terug naar het restaurant waar een t.v. stond. Rokende gebouwen zagen we, maar we wisten niet precies wat er aan de hand was. Iedereen was in paniek, en we besloten maar eens naar huis te bellen om te horen hoe en wat. Dat lukte dus niet, we zaten net tussen de bergen en er was geen signaal op onze mobiele telefoons.

Een beetje in paniek reden we verder de bergen door richting Side, waar we ’s nachts aankwamen. Slecht geslapen want we wisten niet precies wat er gebeurd was daar in New York. 

De volgende ochtend konden we dan eindelijk naar huis bellen, en het bleek dus minder erg dan er werd geroepen in dat wegrestaurant waar we het nieuws op t.v. hadden gezien. We gingen weer naar “ons”straatje, en toen we de hoek om kwamen zagen we het busje waarmee we gereisd hadden in daglicht staan. Het leek wel een wrak, rijp voor de sloop.


Zo kon die niet teruggebracht worden, dus we gingen op zoek naar een paar bezems en een slang of emmers water. Na een half uurtje schrobben met ons 3-en zag het vehikel er toch al iets beter uit afgezien van de diepe schram aan de linkse kant, maar dat zou Ali wel regelen zei hij. Of we terwijl hij weg was op het kantoor wilden letten vroeg hij, en als er klanten zouden komen moesten we ze maar proberen de excursie naar Kapadokya te verkopen. We waren er nu toch geweest dus uitleg konden we wel geven dachten we. En Kemal, die een winkeltje had 2 deuren verder van het kantoortje waar Ali werkte, zou ons wel helpen als we er niet uit kwamen. En als buurman Hasan kwam, zou hij ons ook wel helpen als dat nodig moest zijn. En natuurlijk was dit wederzijds, Kemal kon maar een paar woorden Engels en geen Duits, en Hasan sprak redelijk Duits maar geen letter Engels. Wij konden zowel in het Engels, Duits en Nederlands klanten te woord staan als dat moest. “Komt goed Ali “ zei ik, en hij vertrok met de gehavende minibus.


Een paar uur later kwam Ali terug, wij zaten ondertussen bij Kemal aan de thee, samen met de overbuurman Mustafa de kapper en een Zweedse dame die in de kapsalon werkte. Ali stelde ons gerust dat alles in orde was gekomen met de bus en het was weer gezellig. Wat hebben we gelachen samen, en wat een leuke mensen in het straatje. Binnen geen tijd kende iedereen ons, en overal waar we langs liepen konden we niet verder alvorens thee te drinken met de mensen. Wel leuk hoor, maar we hebben eens 3 uur gedaan om het straatje door te lopen van slechts enkele honderden meters lang.


 

Ali stelde ons aan iedereen voor die hij kende, en hij zei erbij dat we goede vrienden waren van hem. Zo leerden we half Side kennen, en zelfs de verkopers in Side centrum groetten ons beleefd. Op den duur kregen we standaard al korting of een drankje van het huis als we ergens gingen eten. Meestal zaten we in “ons “straatje, maar we gingen natuurlijk ook naar Diane en Isa op de koffie regelmatig. Via hen hebben we in Kumkoy de halve middenstand leren kennen, dus we hebben ons de weken na het Kapadokya avontuur geen moment verveeld en we hadden weer een geweldige vakantie gehad. Zelfs weer vrienden erbij gemaakt, en ik overwoog om nogeens terug te gaan om te kijken of ik eventueel in Turkije kon gaan wonen.


 

Helaas komen aan alle liedjes een eind, en we moesten weer terug naar huis helaas.Ali bracht ons naar de luchthaven in Antalya, en de vlucht terug verliep prima.Ik had minder pijn in mijn hart dan de vorige terugreis, want ik wist gewoon dat ik nog meer naar Turkije zou gaan reizen.

Wordt vervolgd….

 



 03-08-2009 

Terug


Reacties

Geen reactie gevonden

Reactie Toevoegen
Naam : *
E-mail : *
Bericht : *
Beveiligingscode :



Meer informatie: | Adverteren | Disclaimer