Home  Home
 Göreme  Göreme 

 Nieuws  Nieuws
 <font color=C00000>Blogs</font>  Blogs
 Reviews  Reviews
 Fotoalbum  Fotoalbum
 Links  Links
 Contact  Contact
Het weer in Nevsehir
Click for Nevsehir, Turkije Forecast



Nieuwsbrief

Nevsehir.nl - Engels Nevsehir.nl - Turks Nevsehir.nl - Duits  home | sitemap | contact   
Blogs (9)
JUL
21
Episode 2 – proloog : Isa en Diane in België
 Geen reacties, 11.281 keer gelezen

7 jaar in Turkije – Episode 2 – proloog : Isa en Diane in België
Door Ronald de Bakker


Een aantal weken na thuiskomst van onze eerste reis kregen we een sms uit Turkije,  Diane en Isa zouden naar België komen.Het zou nog wel even duren, want Isa moest eerst naar Ankara om zijn visum te regelen. Turkse mensen komen blijkbaar moeilijker Turkije uit dan wij erin komen. Je moet een hoop papieren regelen en het nodige geld hebben om een visum aan te vragen. Daarbij moet degene waar men logeert een formulier halen bij de gemeente en dit invullen en opsturen naar Turkije, en het kost daar relatief veel meer geld voor een visum. Wij betalen 10 euro voor ons visum bij binnenkomst van Turkije, en krijgen a la minute een visum voor 3 maanden, een flink contrast.


Enfin, het is dan uiteindelijk allemaal voor elkaar gekomen en Isa en Diane zouden bij ons thuis komen en we zouden samen een Turkse maaltijd bereiden.


Zo rond een uur of 3 in de namiddag ging de bel, Isa en Diane waren gearriveerd. Het was een leuk weerzien, en best bijzonder. We hadden elkaar net in Turkije leren kennen en nu waren ze gewoon bij ons thuis in Gent. Na een paar koppen koffie met gebak, gingen we bij Turkse winkels onze inkopen doen. de groenten en alle ingrediënten in kochten we in een Turkse supermarkt, die je genoeg vindt in Gent. Er zijn zelfs hele straten met enkel Turkse winkels, dus Isa voelde zich meteen thuis.


Na thuiskomst van de boodschappen wilde Isa niet eens meer iets drinken, hij ging gelijk aan de slag in de keuken. Diane schoot hem te hulp, en wij staken natuurlijk ook een handje toe. Isa had ook bloem gekocht, en toen hij deeg ging maken vroegen wij wat hij daarmee ging doen. “Ich brot machen “ zei hij, waarop wij hem attent maakten op het feit dat wij niet in het bezit waren van een oven. Of we dan een koekenpan hadden en wat olie vroeg hij. Dat hadden we wel maar hoe ging hij daar nu brood in bakken dachten we nog. Daar kwamen we snel achter, want hij zette de pan op het vuur, voor de helft gevuld met olie. De bolletjes deeg werden plat gemaakt en in de olie gelegd. Even omdraaien en klaar was het zelfgebakken brood. We hebben genoten die dag, en toen het hoofdgerecht heerlijk had gesmaakt begon Isa met het nagerecht. We hoorden snij-geluiden uit de keuken en vroegen ons af wat hij allemaal aan het snijden was. Even kijken, en wat we toen zagen hadden we nog nooit iemand dien doen. Hij had fruit zodanig gesneden dat het figuren van vogels en bloemen geworden waren, prachtig ! Wij zeiden tegen Isa dat hij misschien maar een restaurant moest beginnen in Turkije. Hij lachte, en zei “insjallah’ , hetgeen betekent “als God het wil “.



Na nog gezellig wat gepraat te hebben, gingen Diane en Isa weer richting Brussel, maar niet zonder ons uit te nodigen bij Diane thuis in Brussel de volgende dag.Deze keer zouden we gaan barbecueën, en het ritueel van samen inkopen doen en gezamenlijk de maaltijd voorbereiden herhaalde zich maar nu in Brussel. Wij vonden het echt leuk zo,  dingen samen doen en samen delen, dat moest maar weer een vervolg krijgen en we spraken af hen weer te bezoeken in Turkije.


We waren helemaal in de ban van Turkije, de leuke mensen daar, de natuur en niet te vergeten het mooie weer. Iedereen die we kenden vertelden we over onze avonturen in Turkije.  


Mijn jongste broertje Rob ging trouwen in die periode, en hun huwelijksreis zou een week center parcs worden. Dit hebben wij hen met ons enthousiasme over Turkije uit het hoofd gepraat, en aanbevolen naar Turkije te gaan op huwelijksreis. Ook qua kosten zou het niet veel uitmaken, en dan had je ook echt een reis voegden we er nog aan toe. Wij zouden dan ook daar zijn, en konden hen dan opvangen want ze hadden nog nooit gevlogen of  echt op reis geweest. Uiteindelijk stemden ze in en annuleerden hun boeking bij center parcs om vervolgens een 8-daagse reis naar Turkije te boeken in het zelfde hotel waar wij de eerste keer hadden verbleven. We hadden dus nu al 3 afspraken staan in Turkije, Ali en Sofia, Isa en Diane en nu ook met mijn broertje.

Er moest dus maar eens geboekt worden werd er besloten, maar we zouden niet meer zo’n pakketreis nemen inclusief hotel, want daar waren we toch nooit en tijdens onze eerste reis hebben we slechts zelden in het hotel gegeten. Plus het feit dat we na een week Side 1 week met Ali naar Kapadokya zouden gaan,  en daarna nog een paar weken vanuit Side het land zouden verkennen, plus de geplande reisduur van 6 weken, maakte een pakketreis niet geschikt voor ons. We moesten goedkope vliegtickets hebben, de rest zouden we daar wel zien te regelen.


We kenden een Turkse winkelier in Gent, en toen we weer eens bij hem waren in zijn winkel vertelden we over onze leuke ervaringen in Turkije, en dat we nog eens terug wilden gaan.Hij kon ons wel helpen om goedkope tickets te boeken zei hij ons. Zijn neef had een reisbureau in Antwerpen, hij zou hem wel even bellen.Na 2 minuten aan de telefoon zei deze man dat we het geld moesten storten en dat we de tickets zouden krijgen thuisgestuurd.. 

Air Alfa
We zouden vliegen met Air Alfa. Op tijd alles voorbereid en Turkse taalboekjes gekocht, informatie verzameld en natuurlijk op tijd de koffers gepakt. We zouden voor 6 weken gaan, van 29 augustus 2001 tot 15 oktober.2 dagen voor vertrek nog steeds geen tickets, dus paniek in de tent. Gebeld naar het reisbureau in Antwerpen, maar die namen de telefoon niet op. Dus wij naar die winkelier die we kenden om te vragen of hij zijn neef eens wilde bellen op zijn mobiele nummer voor ons. En ja hoor, contact. Slecht nieuws zei hij, Air Alfa failliet en 8000 mensen gestrand op vliegvelden. Maar hij zou wel zorgen dat ons geld werd teruggestort zei de man aan de andere kant van de telefoon.

’s Avonds zagen we op het nieuws hoe al die mensen vast zaten op vliegvelden, “wat nu” zeiden we, want we moesten toch naar Turkije. Dan maar nieuwe tickets boeken ten koste van ons budget, in de hoop dat we ons geld zouden terugkrijgen, want we hadden  afspraken staan met onze nieuwe vrienden daar in Turkije en met mijn broertje die ook al had geboekt, dus voor ons gevoel moesten we gewoon gaan.  


Diane was toen een paar dagen in Brussel, ze zou haar huis gaan verkopen om in Turkije een huis te kopen.  Ze deed op ons verzoek navraag in Brussel voor goedkope tickets op de door ons afgesproken data. Een uurtje later belde ze ons op, of we even naar Brussel konden komen om de tickets te komen ophalen, want er moest contant worden betaald vanwege de korte tijd voor vertrek. Even langs de bank, en dan gelijk door naar Brussel. Ons banksaldo was nu wel praktisch nul, maar we vertrouwden erop dat we ons geld zouden terugkrijgen van die man in Antwerpen ondanks dat wij hem nog nooit hadden gezien. 


Episode 2 : Week 1 - De wet van Murphy


September 2001
Geplande reisduur : 6 weken
Uiteindelijke reisduur : 3 weken en een paar dagen


Het werd Onur Air, Brussel- Antalya op 29 augustus 2001 en terug op 15 oktober, althans dat was de planning.  Zowat alles wat mis kon gaan ging ook mis deze reis, vandaar de titel, maar we hebben er toch het beste van gemaakt en een fijne tijd gehad met onze vrienden in Turkije. Zelfs zo fijn dat ik nog meermaals zou terugkeren naar Turkije.
De dag van vertrek waren we ruim op tijd op de luchthaven van Brussel. Onze vlucht was wel wat vertraagd, en het toestel bleek een oude Airbus A320 te zijn maar de vlucht verliep verder goed. Lekker eten aan boord en zacht geland zonder oorpijn.

Warme deken
Een warme deken van lucht leek om ons heen te vallen toen we uit het vliegtuig stapten in Antalya. Het was in Brussel waar we vertrokken waren zo’n 15 graden kouder, dus dat verschil voel je wel. Na de bagage- en douane formaliteiten liepen we de luchthaven uit, en Isa stond al te wachten. Hij nam ons mee naar Kumkoy, waar we bij hen thuis mochten logeren. Isa vertelde onderweg dat hij bezig was een restaurant te openen, hij had erover nagedacht en had toch de nodige lira’s bij elkaar gekregen om dit te realiseren.


De temperatuur was een stuk aangenamer dan de vorige keer in april.


Na enkele uren daar te zijn viel het me op dat ik me stukken beter voelde dan wanneer ik thuis was. Ik ben namelijk fibromyalgie- en artrose patiënt en mijn pijn was ineens een stuk draaglijker in het warme en droge klimaat. Dit opende perspectieven dacht ik en ik vroeg aan Isa of we eens konden uitzoeken of het mogelijk was om in de toekomst naar Turkije te emigreren. Maar Isa’s Duits was maar matig, en we zouden het de volgende dag aan Diane vragen, die al bezig was om te gaan emigreren.


Na lekker uitgeslapen te zijn, reden we samen met Isa terug naar Antalya om Diane van het vliegveld te halen. Na enige tijd wachten en sigaretten roken kwam Diane met 3 grote koffers uit de luchthaven. Alles paste maar net in de auto, maar dat waren we wel al gewend daar. De rit terug leek korter te duren dan anders, want we kletsten honderduit tot we weer in Kumkoy waren.


Muggen

Na een paar nachten bij Isa en Diane te hebben gelogeerd, kregen we verschrikkelijk last van muggen. En geen kleintjes zoals hier hé, echt van die mini helicopters waarvan je arm dagen dik is van de beten. Het huis stond op een heuvel, en daarachter was een meertje, daar komen insecten op af natuurlijk, dus dat was niet zo geweldig. Wij van dat anti-muggenspul gaan kopen maar echt helpen deed dit niet, er moest een andere verblijfplaats worden gevonden.


Pension zonder dak
Gebeld naar Ali, of hij een goedkope oplossing had, want wij zaten door de dubbele boeking die we hadden moeten betalen niet zo goed in het geld. We moesten maar naar zijn kantoor komen een uurtje later zei hij, dan zou hij iets hebben geregeld. Het bleek te gaan om het pension recht tegenover het kantoortje, Zumrut heette het. Een echt Turks pension zonder enige luxe, maar het traditionele eten daar was heerlijk merkten we toen het rond etenstijd begon te worden. De eigenaar maakte heerlijke kebab, en we besloten het er maar op te wagen. We moesten wel vooruit betalen voor een aantal dagen, maar het was goedkoop en er was niet veel keus voor 20 miljoen lira per nacht voor een kamer (toen zo’n 8 euro). Ali ging met ons mee met de auto om onze bagage op te halen en we trokken in het pension.


Echt goed hebben we niet geslapen in dat pension, want er was veel straatlawaai van de bars tegenover het pension en de 3e nacht was er een verschrikkelijk noodweer. Storm, onweer, regen en alles wat je op die moment echt niet wil.


We hoorden ineens een klap en toen gerammel, het dak was er deels af gewaaid. ’s Morgens stond er water naast ons bed, en toen we onder het bed keken zagen we dat er geen poten onder zaten maar houten blokken. Er was ook een stuk uit de ruit aan de straatzijde was de zaak er niet beter op maakte. Dat was niet te doen, dus er moest weer een andere oplossing komen.


We probeerden het vooruit betaalde geld terug te krijgen voor de dagen die nog over waren, maar een ruzie tussen Ali en de eigenaar was het gevolg, want Ali diende als tolk omdat de eigenaar alleen Turks sprak.


Ons verloren geld teruggestort gekregen

Wij besloten te bellen naar die Turkse winkelier in Gent, of hij al wist wanneer we ons geld terug zouden krijgen. Goed nieuws : Het zou die dag of de dag daarop worden gestort. En inderdaad, toen we de volgende dag ons saldo controleerden op een geldautomaat in Side stond het geld erop. Ons vertrouwen werd beloond, en we waren opgelucht dat we nu niet in dit krakkemikkige pension moesten blijven en konden een betere accommodatie gaan zoeken.


Mustafa K.

We hadden tijdens onze vorige reis een gezellig kleinschalig 3 sterren hotel gezien, Neptun Hotel toen we naar Side wandelden, dus daar maar eens geïnformeerd of er nog een kamer vrij was. De manager heette Mustafa en hij sprak goed Engels. Heel vriendelijke man die behulpzaam was en van alles voor ons deed. Ja hoor ze hadden nog een kamer en de prijs was ook nog wel te doen. Het was gelegen vlakbij het centrum van Side, en direct aan zee dus geen muggen. Het hotel was niet zo groot maar dat was wel iets voor ons, niet zo massaal. Een Zwitsers uitziend hoofdgebouw werd geflankeerd door het bijgebouw. Dat was wat anders dan de vorige 2 adresjes al waren de bedoelingen van de mensen goed geweest, marmeren badkamer met douche, zicht op zee en vlakbij het centrum en het excursiebureau waar Ali werkte. Ik hielp op kantoor met de computers als er weer eens wat fout ging, en ik heb vele gesprekken gehad met Mustafa, we werden vrienden en wisselden e-mail adressen uit.



 

De obers en kamermeisjes waren heel vriendelijk en het eten was er goed. ’s Morgens na het ontbijt een frisse duik in de Middellandse zee en even opdrogen in de zon voor die te fel wordt, dat was het wel. De bar was ook gezellig, en we leerden het fenomeen “Turkse avond” kennen. Traditionele dans en live muziek, vergezeld van Turks eten en Raki (anijs distillaat, sterker dan Ouzo, meestal gedronken met een glas water.) Dat beviel goed, een heerlijk sfeertje en gezellige mensen, we gingen als laatste naar onze kamer, want de barman wilde de bar sluiten.





De Dolmus
De afstand van Side naar Kumkoy bedraagt zo’n 3 kilometer, dus na een aantal keren dit traject te voet te hebben afgelegd hebbende, wilden we wel eens sneller en met minder inspanning in de warme Turkse zon ter plaatse zijn. Toen leerden we het fenomeen Dolmus kennen. Goedkoop vervoer, maar we kwamen er snel achter waarom die dingen nu Dolmus heten. Ze zitten praktisch altijd overvol, Dolmus betekent dan ook letterlijk “is vol “.

Resultaat, de helft van de tijd kon je toch te voet en als je er dan bijna was stopte er een Dolmus die ons mee wilde nemen. Maar het was mooi weer en we hadden de tijd dus erg was dat niet. Onderweg kwam je altijd wel vriendelijke mensen tegen waar je even uit de zon kon zitten of iets te drinken kreeg aangeboden.


Side centrum

De volgende dag wilden we wel eens iets gaan zien van de omgeving, en we vroegen ook aan mijn broer en zijn bruid Claudia of ze met ons een excursie wilden. Dat wilden ze wel, en  dus bij Ali een Antalya tour geboekt voor de volgende dag, prijs 5 euro p.p. en een jeep safari voor ons 4-en.




Toen we bij Ali hadden geboekt en betaald, kregen uitgelegd hoe de zaken werken in Turkije. Hij ging van het verdiende geld met ons naar de kleine supermarkt tegenover het kantoortje en kocht een pak koekjes. Hij verdiende op deze tours een provisie van enkele euro’s voor ons 4-en. Vervolgens deelde hij deze koekjes met ons. Hij vertelde dat alles zo werkt in Turkije, “wij delen hier” zei hij terwijl hij ons wat koekjes gaf. “ Jullie mij helpen, ik met jullie delen en jullie ook helpen. We spraken af om samen te gaan werken, wij zouden Nederlandse klanten naar het kantoor zien te krijgen door flyers uit te delen in de hoofdstraat en als beloning deelde Ali zijn eten, drinken en sigaretten met ons. En als er nog plaats vrij was op een tour zouden wij gratis mee mogen.


Een paar kannen thee gedronken  hier en daar, en het centrum van Side in gegaan.  Het viel op dat de mensen, en vooral handelaren allemaal zo vriendelijk zijn en gastvrij, overal biedt men je thee aan met de bedoeling om iets van je te leren en hopelijk iets te verkopen. Een positieve benadering die best effectief werkt, want je zag geregeld mensen dure tapijten kopen en juweliers hadden het toen druk. Heerlijk vis gegeten aan de haven, maar toen kwam de rekening. Bleek dat er voor de salade en bijgerechten apart moest worden betaald, en de vis per gram. Het waren al zo’n grote vissen dacht we eerst nog, maar dat kwam wel uit.




Weer een les rijker, gingen we de dagen daarna maar een döner kebab eten in de hoofdstraat van Side. In een zaakje waar meestal Turkse mensen kwamen en weinig toeristen leerden we de eigenaar kennen, een aardige man die heerlijke durum döner kon bereiden. Je brood werd vers gebakken voor je neus en het vlees elke dag vers. Daar hadden we voor een euro’tje of 5 met 2 personen gegeten inclusief drinken, dus dat kon er nog wel eens af.



Jeep safari met mijn broer Rob en Claudia

De jeepsafari die we bij Ali hadden geboekt, werd uitgevoerd door de buren die jeeps verhuurden en jeep safari’s deden. Dat hadden we wel gezien aan de naam van het bedrijf in het groot op de jeeps. Na een korte tussenstop bij een tankstation waar er nog meer jeeps bij kwamen gingen we de bergen in. Onze chauffeur heette Mustafa, en er was nog een Duits sprekende reisleider bij die mij “halber Turk “noemde, hetgeen betekent halve Turk, omdat ik al wat turkse woorden had opgepikt en ik al eerder in Turkije was geweest. We lunchten in een restaurantje in een bergdorpje zoals op de eerste reis, en er werd een spelletje gedaan met schaaltjes water.  De deelnemers moesten de schaaltjes oppakken en daar bepaalde bewegingen mee maken. De laatste beweging was het schaaltje neerzetten en met beide handen in het eigen gezicht wrijven. Toen bleek dat de onderkant van de schaaltjes waren ingesmeerd met zwarte schoensmeer en iedereen had een zwart gezicht. Dat was dus lachen geblazen, en er weer werd gedanst op Turkse muziek, echt gezellig en heerlijk eten.







We begonnen de Turkse keuken steeds meer te waarderen, gezond, alles vers en heerlijk gekruid.

Boottocht bij maanlicht met Ali als reisleider



 

We hadden ’s avonds rond een uur of 9 afgesproken op het kantoor waar Ali werkte, en als ik zeg kantoor moet je jezelf daar niet teveel bij voorstellen, want het was een houten hokje van een paar vierkante meter. Ali zou deze excursie begeleiden, we dronken nog een glaasje thee, en we werden opgehaald in een open safari vrachtwagen die ingericht was als bus. Er zaten al wat mensen in de vrachtwagen waaronder ook mijn broertje en zijn vrouw Claudia, en daar gingen we. Het waren allemaal Nederlanders, en Ali bracht de sfeer er al snel in, bijgestaan door ondergetekende. “Ik zou dit werk ook wel graag doen in dit lekker klimaat “ dacht ik nog, maar eerst maar eens uitzoeken hoe het met de verdiensten zat.

 

We stopten bij een moskee, en we kregen van Ali uitleg over de Islam. Hij wist het goed uit te leggen ook al wist hij soms een woord niet, maar we snapten hem wel. Hij liet zien hoe moslims zich 3 keer wassen alvorens de moskee binnen te treden en legde uit waarom de mannen en de vrouwen apart zitten in een moskee. Met veel interesse werd er geluisterd en er werden vragen gesteld, waarop Ali altijd een passend antwoord had.


De rit ging vervolgens naar een soortgelijk restaurant als de dag ervoor bij het meer van Manavgat waar er wederom Turkse muziek was en er werd gedanst in afwachting van het diner. Dit duurde wel even, want ons brood moest nog gebakken worden in traditionele houtgestookte ovens. Alles werd vers klaargemaakt en het smaakte weer heerlijk, vergezeld van een koude Efes (Turks bier, wat van prima kwaliteit is en heerlijk smaakt).


Na het inschepen ging de boot het meer op, en er was weer muziek. De sfeer aan boord was tropisch en het was echt leuk en gezellig. Ali nam nog een duik in het meer, en op het bovendek werden er massages gegeven. Zo’n massage leek me wel wat na de hobbelige rit in de vrachtwagen met houten banken zonder bekleding. Wat een handen had die man, hij voelde precies waar de pijnlijke plekken zaten en na een kwartiertje voelde ik me als herboren. Op de terugrit was Ali zo moe dat hij in de slecht geveerde vrachtwagen toch als een blok in slaap viel. Maar we hadden het geweldig naar ons zin gehad dus niemand stoorde zich hieraan.


Het hondje in ons straatje

Terwijl we richting strand “ons straatje “ ofwel Sarmasik sokak door liepen zag Chris een nest jonge hondjes. Dierenliefhebber als ze was liep ze er gelijk naartoe. De Turkse vrouw die daar vlakbij zat deed tekens dat we er wel eentje mee mochten nemen, en Chris zei dat dat niet kon maar wel wilde ze het meest vies uitziende hondje wel verzorgen terwijl we daar waren. Om te beginnen zou ze het beestje wel even wassen in de zee, hetgeen ze ook deed. Alleen hadden we geen van beiden een handdoek of iets in dien aard bij ons om het beestje af te drogen. Dan maar even in de zon laten drogen, en toen het beestje droog was heeft ze hem teruggezet in het nest. Een paar dagen later is het beestje overleden aan een longontsteking.


De Fiat van Ali

Ali had ons zijn auto geleend, dus we konden ons snel verplaatsen in de omgeving. Zowel Chris als ik hadden nog nooit in Turkije zelf in een auto gereden, en we wisten eigenlijk niet of alles in orde was qua verzekering en dergelijke maar het was avontuurlijk en we vonden het wel gemakkelijk.  We haalden mijn broer Rob en Claudia op van hun hotel met die auto en reden naar waar we wilden. Tot op een dag dat de auto ineens weg was, wij natuurlijk in paniek en gelijk Ali proberen bereiken. Na een paar keer bellen kregen we hem te pakken, en hij sprak de verlossende woorden uit “ik had de auto dringend nodig en had geen beltegoed om jullie te bellen “. Dan maar weer de Dolmus, waarvan wij het systeem al door hadden. De naam van de plaats of stad waar deze naartoe reed stond groot op de busjes geschilderd. En we wisten inmiddels dat je niet aan een halte moest staan, maar gewoon je hand opsteken als er een dolmus aan kwam. Als die dan niet vol was stopte die, anders reed ie gewoon door.


Kamelen in het wild

Wij wilden wel eens kamelen zien, en Rob en Claudia wilden dit ook wel. Even naar Ali, kijken of hij dit kon regelen voor ons. Dat kon hij wel, en met zijn auto reden we de omgeving rond. Ali wist ongeveer waar er kamelen zouden zijn maar het duurde toch wel even voor hij er had gevonden. Het waren kamelen die in de wei stonden, “weer eens wat anders dan koeien” dacht ik nog en we reden de richting van de kamelen op.


Een kameel stond tussen de bomen, hetgeen prachtige foto’s opleverde. De rest stond te grazen, de kamelen waren per 2 met een ketting aan elkaar geketend. Dit was om weglopen te voorkomen, vertelde Ali, en ze konden zo vrij rondlopen zonder omheining. Rob en Claudia besloten de kamelen van dichtbij te gaan bekijken, maar erop springen durfden ze toch niet. Ali wilde enkele kamelen laten gaan zitten maar dit lukte niet.


Bij de kapper

Voor het vertrek naar Cappadocië besloot ik nog even naar onze buurman de kapper te gaan. Deze kapper kon nog niet goed Engels, dus terwijl ik in de stoel zat gaf ik hem wat Engelse les. De baas van de kapsalon heette Mustafa, maar van de jongen die me een knip- en scheerbeurt gaf ben ik de naam kwijt helaas. Ik geloof dat ik wel een kwartier in de stoel heb gezeten, zo grondig werkte die jongen. Ik was superglad geschoren voor een paar euro en de hoofdmassage was inbegrepen in de prijs. 


Buren eten mee en ieder brengt iets mee

Het was ons al opgevallen dat bij het bereiden van de maaltijden er zoveel werd gemaakt en dat de ingrediënten van overal leken te komen. Bleek na een paar dagen dat winkeliers of mensen die in een van de vele bedrijfjes werkten, samen de maaltijd nuttigden. De een bracht eieren mee, de ander tomaten en weer een ander het brood. De maaltijd werd samen bereid en het was super gezellig. De ene keer werd er bij ons op kantoor gegeten, de andere keer bij de kapper, bij Hasan of bij de juwelier, maar net hoe het uit kwam.


Na een week was het tijd geworden om afscheid te nemen van Rob en Claudia, zij vlogen terug naar Nederland. Wij zouden nog blijven en hen later onze avonturen vertellen.


Onze eerste reis naar Cappadocië

Na in Side een paar dagen tot rust gekomen te zijn, en Ali wat geholpen te hebben met het verkopen van excursies, zouden we naar Cappadocië gaan. We vertrokken op 9 september 2001 en zouden de 11e terugkomen.


Ali vertelde ons dat er nog meer mensen mee zouden gaan, en omdat wij hem geholpen hadden met de verkoop, wij niet moesten meebetalen aan de benzine, alleen een klein bedrag voor de huur van een busje. Hij zou een minibusje huren, en de andere mensen die meegingen zouden dan de benzinekosten betalen. We moesten dan wel eerst naar Alanya om die mensen op te halen, maar dat maakte niet uit want we hadden de tijd.

’s Morgens kwam Ali ons halen met een redelijk nieuw uitziende minibus, een half uur na de afgesproken tijd, en na het inladen van de bagage vertrokken we richting Alanya. Er zat al een Deense vrouw in de bus en een vriend van Ali die als tweede chauffeur mee zou gaan. Hij heette Kemal, en hij sprak een paar woorden Engels en Duits. We kenden hem omdat hij een winkeltje had, vlakbij het kantoor waar Ali werkte, een sympathieke man die we gelijk aardig vonden. Maar eerst moest de tank worden volgegooid, dus zo gezegd zo gedaan. 


Minibus in de kreukels

We sloegen af bij het eerste beste tankstation, en Ali draaide rond de benzinepomp met de bus. We voelden een schok, vergezeld van een klap en een schurend geluid. We stapten uit om de schade op te nemen. Ali had de bocht iets te kort genomen en nu zat de hele zijkant van het busje in de kreukels. Een grote lange deuk liep van net achter het voorwiel tot net voor de tankdop. De schuifdeur aan die kant kon niet meer open, maar we konden gelukkig nog wel rijden. Ali besloot gewoon door te rijden want we waren al te laat, en we kwamen aan in Alanya waar die mensen stonden te wachten. We zagen het al bij aankomst, die mensen keken niet vrolijk omdat we zo laat waren. Een gezin uit Eindhoven, Kees, Sonja en hun 2 dochters wilden eigenlijk niet meer meegaan vanwege het latere vertrek. Ali vroeg onze hulp om hen te overtuigen toch mee te gaan, want anders kon de reis niet doorgaan. Na enige tijd hadden we die mensen toch zover gekregen dat ze instapten en we vertrokken voor de 600 kilometer lange reis naar Cappadocië.


Sac kebab

We hadden al een paar uur gereden, dus we begonnen allemaal honger te krijgen en de dames wilden ook naar het toilet. Ali stopte bij een soort huisje langs de weg dat er vervallen bij leek te staan. Het bleek een chauffeursrestaurant te zijn, waar ik moest bukken om door de deur te lopen. Het ging 2 of 3 traptreden naar beneden en het was sober ingericht. De tafels en stoelen waren witte plastic tuinmeubelen en er stond op alle tafels een asbak en een peper en zoutstel.Alleen was de peper niet zoals bij ons, gemalen rode pepers bleek toen ik een beetje proefde. 


Er stond niet veel op het menu, en de keuze uit drank bestond uit thee, Ayran ( yoghurtdank met zout) of koffie. Al stelde voor de lokale specialiteit “sac kebab”te bestellen. Een oude man nam de bestelling op en verdween toen in de keuken. Even later kwam hij terug en zette een kan water, een plastic emmer met gesneden brood en schalen met gesneden tomaten en uien op de tafel. Borden kwamen niet, wel per persoon een vork en een paar servetjes.


Enige tijd later kwam de oude man weer tevoorschijn, dit keer met een ronde metalen schaal met sissende vleesreepjes, volgens Ali afkomstig van schapen die in de bergen alleen gras eten. Om je vingers erbij op te eten, zo lekker was het en voldaan reden we de nacht in richting Kapadokya. ( ik gebruik de Nederlandse en Turkse schrijfwijze door elkaar, net hoe het uitkomt)


We waren net voor Konya, toen we de maan tussen de bergen zagen schijnen. Wij hadden nog nooit een oranje maan gezien, en de maan leek een stuk dichter bij te zijn dan wanneer we thuis waren. We stopten nog even voor iets te drinken te kopen bij een winkeltje en te kijken naar de maan, en zetten onze reis voort.


De commandant

Ali had ons verteld dat we nog even ergens op bezoek zouden gaan onderweg. Een oude schoolkameraad van hem die hij al een tijdje niet had gezien zo zei hij ons.Het was wel al laat, en iedereen was wel moe, maar het leek ons wel leuk.Het bleek te gaan om een commandant van de Jandarma, de rijkspolitie van Turkije.We zouden niet  thuis gaan maar hem bezoeken in de kazerne, wat normaal verboden terrein is voor niet- militairen. Blijkbaar verwachtte men ons, want toen Ali zijn naam zei en vertelde dat we een afspraak hadden met Commandant die-en-die ging de poort open konden we gewoon het terrein op rijden.


 Na kennis gemaakt te hebben met de commandant, samen een paar sigaretten gerookt te hennen en nog wat gepraat, maakten we nog wat foto’s in de kazerne met de commandant en konden de dames weer naar toilet. We kregen nog een papier mee van de commandant wat volgens Ali inhield dat we dit papier moesten laten zien bij politiecontroles in die regio en dat we dan zo mochten doorrijden.


Aankomst in Cappadocië

Het was ’s nachts rond 1 uur toen we aankwamen in Ali’s dorp. Een deel van ons zou bij Ali’s familie slapen en wij in Ali’s huis want we waren met teveel om in 1 huis te logeren.De familie van Ali verwelkomde ons alsof we de sultan waren, en wij hadden deze mensen nog nooit gezien. Iedereen werd wakker gemaakt en de vrouwen verdwenen in de keuken.


Al snel was er thee met Borek ( bladerdeeg gebak) en toen we een paar glaasjes thee op hadden kwamen de grote ronde schotels met eten. Er werd een rond kleed op de grond gelegd en Ali zei dat we met onze benen onder het kleed rond de schaal moesten gaan zitten. De schaal stond op een soort klein verhoogje op de grond, geen tafel. Iedereen kreeg een lepel en aanvallen maar. Het smaakte geweldig lekker en wat een hartelijke, gastvrije mensen…..


Wordt vervolgd

Episode 3 – Kapadokya en de terugreis naar Side op 11 / 9 / 2001



 21-07-2009 

Terug


Reacties

Geen reactie gevonden

Reactie Toevoegen
Naam : *
E-mail : *
Bericht : *
Beveiligingscode :



Meer informatie: | Adverteren | Disclaimer