Home  Home
 Göreme  Göreme 

 Nieuws  Nieuws
 <font color=C00000>Blogs</font>  Blogs
 Reviews  Reviews
 Fotoalbum  Fotoalbum
 Links  Links
 Contact  Contact
Het weer in Nevsehir
Click for Nevsehir, Turkije Forecast



Nieuwsbrief

Nevsehir.nl - Engels Nevsehir.nl - Turks Nevsehir.nl - Duits  home | sitemap | contact   
Blogs (9)
JUL
16
Episode 1 : Kennismaking met Cappadociërs in Side
 1 reactie(s), 6.134 keer gelezen

7 jaar in Turkije – Door Ronald de Bakker .

Episode 1 : Kennismaking met Cappadociërs in Side
April 2001 - Reisduur : 8 dagen

Het begin

Het begon allemaal in het jaar 2000, met een periode van werkeloosheid, ik had niets meer om handen en ik was een beetje depressief. Mijn toenmalige vriendin werd er ook niet goed van en ze verraste mij met een vakantie naar Turkije voor mijn verjaardag.

We gingen naar Side in April 2001, dit was het begin van vele reizen naar en door Turkije in 7 jaar tijd. Onze tickets en vouchers waren keurig op tijd, en toen de dag daar was, vertrokken we gepakt en gezakt naar Zaventem, het vliegveld van Brussel. We vlogen toen met Citybird, die kort na onze reis failliet ging. Toeval ? lees maar verder dan kom je het wel te weten. 

Enfin, de vlucht verliep voorspoedig en we landden ’s nachts iets voor 1 uur in Antalya. De bagage kwam al vrij vlot op de carrousel en we zochten de uitgang op. De bus stond al te wachten, en we werden naar ons hotel gebracht. Na stops bij een aantal hotels waar de andere gasten verbleven kwamen we bij ons hotel aan.  Iz Flower heette het, het had 4 sterren en lag vlakbij Kumkoy, dus niet in Side zoals we hadden verwacht. De reisleiding had gezegd dat we niet buiten het hotel mochten gaan omdat het gevaarlijk zou zijn. Nou, dit moeten ze net tegen mij zeggen, dus we gingen ‘s nachts om een uur of 2- half 3 nog even een wandelingetje maken.


Chris en Diane in Sternbar Kumkoy

Isa en Diane

Om de hoek vlakbij ons hotel zat een lokaal excursiebureautje waar we diverse excursies op de borden zagen staan tegen zeer lage prijzen. Er stond een gebrekkig Engels sprekende,  maar vriendelijke man buiten die zich voorstelde als Adem ( Adam).

Hij wees ons op de excursies die ze verkochten, waaronder een 3-daagse excursie naar Cappadocië en vroeg of we zin hadden in een glaasje Turkse thee. Toen we daar zaten te genieten van de thee kwam er een andere man aan met een jeep. Hij werkte daar en stelde zich netjes voor. Isa heette hij ( Isa betekent Jezus) en hij vertelde dat hij een Belgische vriendin had uit Brussel. Hij zou haar wel even bellen, zei hij in het Duits, en 10 minuten later kwam deze vrouw aan op het kantoortje. 

“Hallo, ik heet Diane” zei ze, en snel raakten we aan de praat. Diane was werkzaam geweest in het onderwijs, en wilde van haar oude dag genieten in Turkije. Ze had reuma, en voelde zich in het heerlijke warme klimaat een stuk beter dan in België. Haar huis in Brussel zou ze gaan verkopen, en in Turkije een huis kopen. Ze vertelde dat het leven zeer goedkoop is in Turkije, en het meeste van voedingswaren allemaal vers van het land komt elke dag. Met veel interesse luisterden wij naar wat deze vrouw over dit voor ons vreemde land vertelde, en we raakten geďnteresseerd om meer van dit land en haar bevolking te leren.  

We werden bij Diane en Isa thuis uitgenodigd om het huis te bekijken en iets te drinken en eten. Het was maar een paar honderd meter van het kantoor, aan de top van op een heuvel gelegen. We gingen met de jeep naar boven want het was toch wel een beetje steil omhoog. Een weg lag er nog niet, want de huizen waren pas afgebouwd dus die jeep ging behoorlijk te keer. Maar dat vonden we juist leuk, en we vroegen Isa of hij een jeepsafari wilde boeken bij het excursiebureau. Het werd al snel laat en Isa bracht ons naar ons hotel terug met de jeep.


De stoffige computer

Toen we weer eens op de thee waren bij het excursiebureautje waar Isa werkte, kwam het onderwerp op computers. Of ik daar iets vanaf wist vroeg Isa mij.

Ik vertelde dat ik computertechnicus was en natuurlijk hadden ze daar problemen met hun computer. Die stond al maanden onder een kleedje stof te happen omdat deze niet meer wilde opstarten. Ik vroeg of ze een schroevendraaier hadden, en ja hoor die hadden ze wel ergens.

Twee thee verder was het dan zover, de computer kon eindelijk worden geopereerd. 

Geheugen had de geest gegeven, wat niet zo vreemd is als een p.c. bij 40 graden Celsius in de stoffige omgeving zijn werk moet doen. Er was toen nog geen computerwinkel in Side die onderdelen verkocht, dus men moest naar Manavgat om te kijken of dit (oudere) geheugen voor de computer nog ergens te vinden was.  Er werd besloten  dit later te doen, en wij gingen maar eens naar bed na de lange dag. We boekten nog even een boottocht inclusief lunch voor 15 euro per persoon, met volgens de brochure onderweg zicht op schildpadden en authentieke scheepwerf.  Een jeepsafari leek ons ook wel leuk, je mocht zelf rijden en dat leek me wel wat. We waren benieuwd wat we zouden beleven.


Jeep safari met Isa

 ’s Morgens rond half 10 zouden we worden opgehaald door Isa met de jeep.

Dat werd dus kwart voor 10 en we leerden het begrip “Turkse tijd” kennen.

Men is nogal eens te laat op afspraken, en dat komt omdat men niet zo precies is qua tijdsaanduiding. Reden hiervoor is dat Turkije een groot land is en men meestal grote afstanden moet reizen, er kan van alles gebeuren onderweg en je hoeft maar een ezeltje met wagen voor je te hebben op een smalle weg en je hebt zo een half uur of meer vertraging.

Na de hoofdweg te hebben verlaten, kwamen we door bergdorpjes waar de tijd leek stil te staan. Mensen, ezeltjes, kippen, honden en katten zag je genoeg op straat en wij waren het enige gemotoriseerde verkeer dat op dat moment in het dorp de rust verstoorde.

Juist in zo’n authentiek bergdorpje stopten we voor de lunch. 

Het zag eruit als een groot huis, en de kippen liepen voor je voeten. We moesten trappen op, en in de ruimte aangekomen zagen we enkele vrouwen die bezig waren grote platte broden te bakken boven een houtvuur.

Ze zaten op de grond en gebruikten een laag tafeltje om de broden te bereiden uit een bolletje deeg. Er ging spinazie met kaas in, of pikant gekruide aardappel. Gozleme heet dat brood vertelde Isa, en nu wisten we ook wat die bordjes langs de weg betekenen die vaak ziet staan bij boerderijen “Gozleme Ayran “ want Ayran kenden we al, dat hadden we bij de doner kebab ook al gedronken. Ayran is vers gemaakte yoghurt met water en een snufje zout. Ideaal als dorstlesser in die temperaturen. We moesten plaatsnemen op de grond

Wat een prachtige natuur, we reden over weggetjes met daarnaast een afgrond vol met groene bomen, prachtig ! Ik was echt onder de indruk van zoveel natuurschoon. Prachtige bloemen, bomen van de meest uiteenlopende soorten en maten en  hobbelige zandpaadjes die voor weg moesten doorgaan. 

Na een tijdje genieten van al dit moois reden we naar het stuwmeer van Manavgat. Dit enorme meer heeft een aantal dorpen, huizen en landerijen verslonden en dat kan je hier en daar nog zien. De huizen zijn niet afgebroken, je ziet soms nog een dak boven water steken op ondiepe plaatsen. Ook bomen hebben ze gewoon laten staan, en dat is wel een raar gezicht.

Na de bovenkant van de dam gezien te hebben, stoppen we beneden waar het water de dam verlaat. Wat is dat water verschrikkelijk koud zeg als je daar met je voeten in stapt….


Bezoek aan de watervallen in Manavgat

IJswater is het en je moet snel weer het heldere water verlaten of je raakt onderkoeld.

We reden verder door de prachtige natuur, en we bezochten de oude Romeinse aquaducten van de oude stad Aspendos. Tussen de sinaasappelbomen stond er een tafel met manden vers geplukte sinaasappels, een pers en een dienblad met glazen. Er stond een bordje bij met de prijs, het was 0,50 € voor een glas verse sap. Ik dacht dat het zelfbediening was want er stond niemand bij de tafel, dus ik aan de slag met die sinaasappels en die pers. Binnen enkele seconden kwam er een vrouw aangelopen, waarvandaan weet ik niet maar ze was er ineens.

Ze nam de sinaasappel uit mijn handen en perste een glas om dit vervolgens aan mij te geven.

Ik betaalde met 1 euro maar ze kon niet teruggeven. Dat was geen probleem, want zodra ik de eerste slok nam van dit heerlijk vers geperste sap, zei ik geef nog maar een glas dan is het opgelost. De smaak van dat sap staat nog steeds in mijn geheugen gebrand, zo lekker natuurlijk zoet en vol van smaak, dat vond je bij ons niet dacht ik nog.

Het was een heerlijke dag en we hadden weer veel gezien en geleerd.

Boottocht

De bus kwam ons ‘s morgens rond 9 uur halen voor de geboekte boottocht.

Er zaten al wat mensen in de bus en we hoorden dat het een gemęleerd publiek was, Duitsers, Fransen, Engelsen, en Russen.

Die Russen hadden over alles wat te klagen onderweg, en deden heel onbeschoft. Tot de chauffeur het beu was, hij stopte de bus, en deed de deuren open. Hij sprak wat met de gids, en die vertelde de Russen dat ze van de bus af moesten. Nou, je had ze moeten horen, niet normaal! Uiteindelijk werden ze toch rustig en ze mochten mee op voorwaarde dat ze zich zouden gedragen.

De bus stopte eerst bij de watervallen van Manavgat, deze watervallen zij niet zo hoog, een verval van ongeveer 2 meter, maar wel heel breed. Het water raast met donderend geweld voorbij en je moet oppassen voor natte voeten. Door de golven kan er ineens een half terras blank staan om vervolgens weer langzaam terug te trekken. Indrukwekkend gezicht, maar we zouden nog mooiere watervallen te zien krijgen.


Boottocht op de Manavgat rivier


Uit de wind in een Turks tapijt boottocht

De rit verliep verder dan ook rustig, en we scheepten in op een traditioneel houten schip met open zijkanten. Het was inmiddels stevig beginnen waaien, en ondanks de zon was het niet echt warm. Toen de tocht vorderde, zaten de Duitsers tegenover ons met blauwe lippen van de kou, en wij hadden het ook niet warm. We besloten op het dek eens te kijken, en de daar aanwezige Turkse tapijten kwamen goed van pas om rond ons te wikkelen tegen de harde wind. Maar het eten aan boord was heerlijk en we hebben het toch prima naar de zin gehad. De Russen hebben we de hele dag niet meer gehoord.

Na de boottocht stond een bezoek aan de weekmarkt in Manavgat op het programma.

We mochten 2 uur vrij op de markt lopen en al die mooi opgestapelde koopwaar aanschouwen. Van fruit en groenten tot textiel en specerijen, alles werd er verkocht.

En de sport is om af te dingen op de prijs hadden we gelezen, en dat probeerden we dan ook praktisch altijd. De ene keer lukte het wat beter dan de andere keer maar het scheelde wel.

In een open vrachtwagen werden we naar ons hotel teruggebracht. Na de koude boottocht was dit niet aangenaam maar het was nu eenmaal zo. In het hotel eerst warme kleren aangetrokken en een paar koppen koffie gedronken , daarna ging het al weer een stuk beter. Heerlijk gegeten van het buffet in het hotel en nog een kop koffie gaan drinken om de hoek.


De boten op de rivier Manavgat

Cappadociër Ali en Sofia

Side was na een wandeling van een kilometer of 3 over het strand bereikt, en vreemd genoeg ontmoetten we daar in een zijstraatje een redelijk Nederlands sprekende Turkse man. Hij heette Ali en hij werkte voor een lokaal excursiebureautje in Sarmasik sokak of knoflookstraat in Side. In het Nederlands vertelde hij dat hij in Nederland had gewerkt als arbeider en daar Nederlands had geleerd. Hij vroeg of we ook Engels spraken, want hij wist niet alle woorden in het Nederlands, dat was geen probleem, want naast Nederlands spreek ik zowel vloeiend Engels als Duits.

Na een glaasje thee of 2-3 begon hij enthousiast te vertellen over zijn geboortestreek, Cappadocië waar hij een eigen huis had. Hij vertelde over een landschap zoals op een andere planeet, ondergrondse steden , de vriendelijke mensen daar en mooie natuur.

Wij hadden daar nog nooit van gehoord en werden nieuwsgierig. Ali nodigde ons uit bij hem thuis te komen eten in Manavgat en kennis te maken met zijn vrouw, en foto’s van Cappadocie te bekijken , hetgeen wij accepteerden. We hadden gelezen dat het onbeleefd is om zo’n uitnodiging niet aan te nemen. Wel spannend hoor, in een vreemd land zomaar bij iemand gaan eten die je niet goed kent.

We dronken nog wat thee en praatten nog wat met Ali, en tegen de avond wandelden we verder het straatje in richting strand.


Cappadociër Mustafa.

Niet ver van het strand zagen we een internetcafé, dus we besloten even de mail te checken en naar de familie te mailen dat alles in orde was. De eigenaar sprak opvallend goed Engels, en hij was heel erg vriendelijk. We raakten aan de praat en we stelden ons voor. Hij heette Mustafa, en hij was net zoals ik ook bezig met computers en techniek dus we hadden genoeg om over te praten. Hij was geboren in Urgup, Cappadocië, dat kon bijna geen toeval meer zijn.  We wisselden e-mail adressen uit en we kwamen nog een paar keer terug om daar iets te drinken en met hem te praten. Hij bood ons zelfs Turkse Raki aan, en toen we die wilde betalen werd hij een beetje boos. “we zijn toch vrienden nu, en vrienden drinken samen” zei hij en daar was de kous mee af. Toen we een waterpijp wilden kopen in het centrum van Side en dit tegen Mustafa vertelden, zei hij “dat moet je niet doen, is veel te duur, ik breng  er wel een mee uit Manavgat voor jullie”. Met die belofte gingen we richting hotel om op te frissen.


Bij Ali en Sofia thuis.

’s Avond haalde Ali ons op in zijn roestige Renault en we reden naar Manavgat. Onderweg stonden mensen langs de weg, en of Ali deze mensen nu kenden wisten wij niet, maar toen we in Manavgat aankwamen zaten we met 7 personen in de auto. Na een klein kwartiertje was iedereen uit de auto, en we beklommen de trappen van Ali’s appartement, waar zijn vrouw al aan het eten bezig was.

We werden verwelkomd met Turkse thee en lokale specialiteiten. Zowel Ali als ook zijn vrouw Sofia waren moderne mensen, zij droeg geen hoofddoek en hij ging ook niet altijd naar de moskee. Ze waren wel gelovig, maar meer gematigd en hadden geen kinderen.

Terwijl wij ons tegoed deden aan de thee, dook Ali in de kast om zijn foto’s te zoeken, dit bleek niet te gaan om fotoalbums, maar van zowat elk plaatsje in de kast kwamen er een paar foto’s tevoorschijn en na een kwartiertje had hij de meeste bij elkaar gesprokkeld.

“Ik denken alles gevonden “zei hij, en de foto’s van het prachtige en unieke landschap van Cappadocië.

Na de hele avond en een deel van de nacht gepraat te hebben, besloten we nog eens terug te komen naar Turkije, en wel hetzelfde jaar nog. Ali zou alles wel regelen en we zouden in zijn huis kunnen slapen. Er werd gekozen voor de maand september, we zouden voor 6 weken naar Turkije gaan. We zouden in Side in een pension verblijven, en in Cappadocië regelde Ali alles wel.



Bij Ali thuis

De waterpijp

De volgende dag kregen we een telefoontje van Mustafa , of we nog naar Side kwamen want hij had een waterpijp meegebracht voor ons, aan minder dan de helft van de prijs die we hadden gezien in Side – centrum. Dus na het ontbijt weer naar Mustafa’s zaak om de waterpijp op te halen. Dat duurde wel even, want de buren van Mustafa waren benieuwd naar zijn nieuwe vrienden, en praktisch iedereen nodigde ons uit om op de thee te komen.

Het straatje was slechts een paar honderd meter lang, maar we deden er een halve dag over om de hele straat door te lopen. Na de kennismaking met zowat alle handelaren in de straat bij Mustafa, konden we niet langs lopen of we werden op de thee gevraagd. Was het niet bij de slager, dan wel bij een van de andere winkeltjes in de straat. Het werd al snel “ons straatje “en iedereen kende ons binnen een paar dagen.


Hasan

Net voor we het kantoortje waar Ali werkte hadden bereikt werden we aangesproken door een Duits sprekende man. Hij had een bar en pension en kende Ali goed. Hij had ons al een paar keer gezien met Ali, en hij vroeg of we die avond met zijn allen wat kwamen drinken vroeg de man, met de woorden “Ich bin Hasan “ stelde hij zich voor en we raakten in gesprek .

Die avond hebben we veel plezier gemaakt en kennis gemaakt met nog meer mensen, vrienden van Hasan en van Ali, en tot onze verbazing moesten we onze drankjes niet betalen.

Hasan zei “vrienden van mijn vrienden zijn ook vrienden van mij “ en daar konden we het weer me doen, geen discussie mogelijk.


Alanya tour met auto van 30 jaar oud.

Een van de dagen daarna belde Isa ons op, of we zin hadden in een privétour naar Alanya.

Er waren daar mooie plaatsen en grotten die we zeker moesten zien. Tegen vergoeding van een tank LPG wilde hij dit wel doen. Dat leek ons wel wat, niet meer in zo’n busje maar lekker kunnen stoppen waar we wilden. Ok, het was wel wat duurder, maar dan hadden we ook geen verplichte bezoekjes meer aan juwelen -of tapijtencentra. Hij zou ons komen ophalen en Diane ging mee als tolk.


Chris en Diane vlak bij Alanya

Het was wel even schrikken toen Isa met zijn 30 jaar oude Ford Granada aan kwam rijden, maar gelukkig weet ik ook iets van auto’s dus vooruit met de geit, we gingen naar Alanya.

De wiellagers van de auto gierden er vrolijk op los maar dat mocht de pret niet drukken.


Autopech

Onderweg in de bergen  begon de motor van de auto te stotteren, en de radio viel ook steeds uit. Tijd voor een pitstop. De dames even plassen en ik dook met Isa onder de motorkap van het oude beestje. “Wat een zooi die bedrading” dacht ik als ex -elektrotechnicus. De draden een beetje gestript en zo rond de accupool gedraaid, dat moest er wel mee te maken hebben. Aan de slag met een steen die moest dienen als schuurpapier om de accupolen schoon te maken, na een klein half uurtje later liep de motor weer als een zonnetje, en we hadden ook weer muziek.


Ik  begon het door te hebben dat men hier moest kunnen improviseren en dat men alle tijd heeft, maakt dat ook wel het beste om te doen. Je druk maken als het zo warm is heeft weinig zin. En mocht het dan toch niet lukken komt er altijd wel iemand langs die je helpt.


Het werd al met al een fijne dag, en we hebben prachtige grotten bezocht en tal van andere mooie plaatsen zoals een restaurant met zitjes in de bomen boven de Dim rivier. Ook kon je kiezen om een zitje op het water te nemen om daar te eten. Apart en mooi gelegen, wat een sfeertje, het lijkt wel het paradijs op aarde.

De oude auto bracht ons nog naar diverse grotten, waarvan een ongeveer 400m lang was en de andere vlakbij de zee in Alanya zwavelhoudend, gevuld met stalactieten en stalagmieten.


Met Isa en Diane bij de Damlatas grot Alanya


Isa en Diane in de Damlatas grot

De 2 dames van de supermarkt.

In het blok net om de hoek van ons hotel, waar het excursiebureau gevestigd was waar Isa werkte, zat ook een kleine supermarkt. Toen we daar langs liepen, werden we aangesproken door een dame die voor het winkeltje zat. Ze sprak gebrekkig Duits en een paar woorden Engels maar we begrepen wel dat ze ons wilde trakteren op een glas thee. Met handen en voeten communiceerden we toch met elkaar, de dames waren zussen en beiden waren ze hun man verloren. Blijkbaar vonden ze ons heel aardig want de volgende keren dat we langs hun winkeltje liepen waren we min of meer verplicht om een glas thee te komen drinken of als het rond etenstijd was zelfs de maaltijd delen. Wat een vriendelijke, hartelijke mensen hier zeiden we tegen elkaar, en dat hebben we nog vaak gezegd.

De volgende dag was onze laatste dag, dus we moesten langs iedereen die we hadden leren kennen om afscheid te nemen. Dat nam dus echt de hele dag in beslag en overal moesten we thee drinken en / of iets eten, dus bij aankomst in ons hotel hadden we geen honger meer.


In het hotel hebben ze ons weinig gezien, we hadden het te druk om in het hotel of aan het strand te gaan zitten, onze nieuwe vrienden kwamen ons halen of wij gingen te voet, het hotel diende alleen om te slapen, en dat vonden we wel zonde eigenlijk, dus dat moest anders.


Met pijn in het hart vertrokken we naar het vliegveld, zulke leuke mensen ontmoet en prachtige natuur gezien, en nu moesten we weer terug naar dat natte land waar de mensen elkaar met moeite goedendag wensen. We moesten terug naar Turkije voor ons gevoel, en dat gebeurde dan ook. Na het uitpakken van de bagage zat er maar 1 ding op: de volgende reis boeken. 8 dagen was veel te kort, de volgende reis moest langer en we moesten Cappadocië zien.  


Diane, Chris, Adam en Ronald op terras in Kumkoy

Wordt vervolgd…..



 16-07-2009 

Terug


Reacties

Hallo Ronald,

Ik heb genoten van je verhaal!! Zeer benieuwd naar het vervolg,

vr.gr.,

Anja
anja / 18-07-2009 om 08:46


Reactie Toevoegen
Naam : *
E-mail : *
Bericht : *
Beveiligingscode :



Meer informatie: | Adverteren | Disclaimer